Labrador retriever

De Labrador Retriever is al meer dan tien jaar de meest populaire rashond in Nederland volgens de Raad van Beheer, met jaarlijks duizenden nieuwe registraties. Die populariteit is volkomen begrijpelijk wanneer je het karakter en de eigenschappen van deze hond leert kennen.

1.1 De perfecte gezinsmetgezel

De Labrador Retriever is bijzonder geschikt voor actieve gezinnen met oudere kinderen. Als jonge hond kan hij wat onstuimig zijn voor peuters, maar met de juiste begeleiding groeit hij uit tot een betrouwbare en geduldige gezinshond. De Labrador is ook een geweldige metgezel voor actieve senioren die graag wandelen. Met voldoende dagelijkse beweging kan de Labrador zich aanpassen aan diverse woonsituaties, hoewel het belangrijk is om hem nooit te isoleren van het gezinsleven.

1.2 Labrador en eten

Labradors zijn berucht om hun vraatzucht. Ze eten werkelijk alles wat op voedsel lijkt en hebben er ook geen moeite mee om op niet-eetbare voorwerpen te kauwen. Het is daarom essentieel om voedsel en kleine voorwerpen altijd goed opgeborgen te houden. Een afgemeten dieet, goed toezicht en voldoende beweging zijn onmisbaar om een Labrador op een gezond gewicht te houden. Overgewicht is een van de grootste gezondheidsrisico's voor dit ras.

1.3 Activiteit en beweging

De Labrador is een actief ras dat dagelijks flink wat beweging nodig heeft. Zwemmen is een favoriete activiteit, want Labradors zijn echte waterratten. Modder wordt door hen beschouwd als een modeaccessoire. Hondensporten zoals behendigheid, gehoorzaamheid, rally, tracking en flyball zijn uitstekende manieren om de Labrador zowel fysiek als mentaal uit te dagen.

De geschiedenis van de Labrador Retriever is een fascinerend verhaal dat begint aan de kusten van Newfoundland, ondanks wat de naam doet vermoeden. Het ras heeft een rijke achtergrond als werkhond van vissers en jagers.

2.1 Oorsprong in Newfoundland

Hoewel de naam anders suggereert, stamt de Labrador oorspronkelijk niet noodzakelijk uit de Canadese provincie Labrador. De hond stond aanvankelijk bekend als de St. John's Newfoundlander of St. John's hond, een kleinere variant die werd onderscheiden van het grote Newfoundlander ras. Over de herkomst van de naam bestaan meerdere theorieen. Een ervan is dat de naam afstamt van het Spaanse woord labrador, dat arbeider betekent. Een andere theorie suggereert verwantschap met de honden van Portugese vissers die werkten voor de kust van Labrador.

2.2 Naar Engeland en de wereld

De honden stonden bekend om hun uitzonderlijk reukvermogen, hun vaardigheid in het apporteren van neergeschoten vogels en hun snelheid. Britse bezoekers aan Newfoundland waardeerden deze kwaliteiten en namen de honden mee naar Engeland. Daar trokken ze de aandacht van de graaf van Malmesbury, die ze inzette voor de jacht in de moerassen rond zijn landgoed. Zijn zoon begon de honden doelgericht te fokken en gaf ze de naam Labrador. De Kennel Club in Engeland erkende het ras officieel in 1903.

2.3 De moderne Labrador

In het begin van de twintigste eeuw namen Amerikaanse sporters de honden mee terug naar Noord-Amerika, waar het ras razendsnel in populariteit steeg. De moderne Labrador Retriever kent drie erkende kleuren: zwart, geel en chocolade.

De verzorging van een Labrador Retriever is relatief eenvoudig, maar er zijn een aantal belangrijke aandachtspunten die niet over het hoofd mogen worden gezien. Regelmatige verzorging houdt de vacht gezond en vermindert haarverlies in huis.

3.1 Vachtverzorging

De Labrador Retriever heeft een kenmerkende dubbele vacht: een korte, dichte bovenvacht die hard aanvoelt, en een weerbestendige ondervacht die de hond beschermt tegen kou en water. Dit maakt de Labrador tot een uitstekende werkhond in alle weersomstandigheden. Het ras verhaart behoorlijk, vooral tijdens de ruiperioden. Het is daarom raadzaam om de vacht een tot twee keer per week te borstelen met een goede hondenborstel. Dit vermindert de hoeveelheid losse haren op je kleding en meubels aanzienlijk. Na het zwemmen moet je de natte vacht altijd naspoelen met zoet water om chloor, zout en vuil te verwijderen. Wanneer je dit nalaat, kan de vacht beschadigd raken.

3.2 Oorzorg

De Labrador is een echte waterhond en vocht in de oren verhoogt het risico op oorinfecties. Droog na het zwemmen de oren altijd grondig af en gebruik een oorreiniger die door een dierenarts wordt aanbevolen. Controleer de oren wekelijks op vuil, roodheid of een onaangename geur die op een infectie kan wijzen.

3.3 Nagels en gebit

Knip de nagels wekelijks of om de twee weken. Wanneer je de nagels op de vloer hoort tikken, zijn ze te lang. Te lange nagels bemoeilijken het lopen en kunnen vast komen te zitten in kieren, wat pijnlijk is voor de hond. Poets het gebit regelmatig met een door de dierenarts goedgekeurde hondentandpasta voor gezonde tanden en een frisse adem.

De ideale Labrador Retriever is vriendelijk, extravert en enthousiast, met een sterk verlangen om te behagen. Toch heeft elke individuele Labrador zijn eigen persoonlijkheid, van serieus tot clownesk, van open naar enigszins gereserveerd.

4.1 Kleur en karakter

Er wordt soms beweerd dat het karakter van een Labrador per kleur verschilt, maar dit is waarschijnlijk meer het gevolg van fokkervoorkeuren dan van de kleur zelf. Labradors van fokkers die zich richten op veldproefhonden zijn doorgaans veeleisender qua beweging en training. Ze zijn niet geschikt om de hele dag binnen te liggen terwijl iedereen op werk of school is. Meer ontspannen Labradors komen meestal van fokkers die zich richten op het fokken van betrouwbare gezinshonden.

4.2 Jonge Labradors en destructief gedrag

Jonge Labradors kunnen bijzonder actief en destructief zijn. Ze kauwen op werkelijk alles wat ze tegenkomen, van steentjes tot sokken, en het komt voor dat dergelijke voorwerpen operatief verwijderd moeten worden. Begin daarom zo vroeg mogelijk met consequente training en het aanleren van commando's. Wees geduldig en consequent, dan heb je aan een Labrador een fantastische hond.

4.3 Activiteiten en mentale stimulatie

Labradors zijn actieve honden die dagelijks voldoende beweging nodig hebben. Neem de Labrador mee om te zwemmen, te wandelen of deel te nemen aan hondensporten. Zorg ook voor mentale uitdaging door middel van puzzelspeeltjes en trainingen. Wanneer een Labrador niet voldoende wordt gestimuleerd, gaat hij zelf activiteiten zoeken, zoals meubels kapotmaken of gaten graven in de tuin. Geef hem die kans niet en bied voldoende uitdaging.

De Labrador Retriever is over het algemeen een gezond ras, maar kent zoals elk ras een aantal erfelijke gezondheidsproblemen waar potentiele eigenaren zich bewust van moeten zijn. Het kiezen van een verantwoorde fokker is de eerste en belangrijkste stap naar een gezonde hond.

5.1 Gewrichtsaandoeningen

De meest bekende gezondheidsproblemen bij de Labrador houden verband met de gewrichten. Heupdysplasie en elleboogdysplasie zijn aandoeningen waarbij het gewricht abnormaal is gevormd, wat kan leiden tot pijn, kreupelheid en artrose. Daarnaast kan osteochondrose voorkomen, een orthopedisch probleem dat het kraakbeen aantast. Goede fokkers laten de ouderdieren hierop testen en zijn transparant over de resultaten.

5.2 Oogziekten en overige aandoeningen

Progressive retinale atrofie en staar zijn oogziekten die bij de Labrador kunnen voorkomen en tot verminderd zicht leiden. Andere aandoeningen die het ras kunnen treffen zijn onder meer een spierafwijking die de kracht en het uithoudingsvermogen beinvloedt, hartaandoeningen, panosteitis (groeipijnen), epilepsie en allergische huidziekten.

5.3 Het belang van een goede fokker

Het is moeilijk te voorspellen of een individuele hond vrij zal zijn van deze aandoeningen. Daarom is het van essentieel belang om een gerenommeerde fokker te vinden die zich inzet voor het fokken van zo gezond mogelijke honden. Een goede fokker test de ouderdieren uitgebreid, is eerlijk over eventuele gezondheidsproblemen in de lijn en biedt een gezondheidsgarantie op de pups.

Binnen het ras Labrador Retriever worden vaak twee typen onderscheiden: de Engelse Labrador en de Amerikaanse Labrador. Hoewel het officieel hetzelfde ras betreft, zijn er duidelijke verschillen in bouw, temperament en gebruiksdoel.

6.1 De Engelse Labrador

De Engelse Labrador, ook wel bench Labrador genoemd, wordt gefokt voor de showring en als gezinshond. Hij heeft een gedrongener bouw met een breed hoofd, middelgrote gevouwen oren en een middellange dikke staart. Volgens de FCI-standaard bedraagt de ideale schofthoogte bij reuen 56–57 cm en bij teven 54–56 cm. De Engelse Lab heeft een korte, dichte en weerbestendige dubbele vacht in zwart, chocolade of geel. Dit type is doorgaans wat rustiger van aard en komt toe met ongeveer een uur beweging per dag. Door hun intelligentie en gemakkelijke trainbaarheid zijn ze ook geschikt voor mensen die voor het eerst een hond nemen.

6.2 De Amerikaanse Labrador

De Amerikaanse Labrador, ook wel field Labrador genoemd, is gefokt voor werk in het veld. Dit type heeft aanzienlijk meer energie en uithoudingsvermogen dan de Engelse variant en heeft dagelijks minimaal twee uur intensieve beweging nodig. De Amerikaanse Labrador is slanker gebouwd en niet altijd conform de ideale showstandaard, maar dat is ook niet het doel. Deze honden blinken uit als jachthonden en werkhonden op de boerderij. Ondanks hun werkinslag zijn het uitstekende gezinshonden die dol zijn op drukte en gezelschap.

6.3 Welk type past bij jou?

De keuze tussen een Engelse en Amerikaanse Labrador hangt af van je levensstijl. Zoek je een wat rustiger gezinshond, dan past de Engelse variant waarschijnlijk beter. Heb je een actieve buitenlevensstijl of zoek je een werkhond, dan is de Amerikaanse Labrador een uitstekende keuze.

De uitstekende eigenschappen van de Labrador Retriever maken hem tot een geliefd ouderras voor kruisingen. Elk van deze combinaties brengt unieke kenmerken mee die het overwegen waard zijn.

7.1 Labrador Husky (Labsky)

De kruising van een Labrador met een Siberische Husky kan resulteren in een prachtige hond met soms twee verschillende oogkleuren. Deze Labsky combineert het vriendelijke karakter van de Labrador met de energie en onafhankelijkheid van de Husky. Het is een uitstekende loopmaatje voor actieve eigenaren, maar vraagt om een consequente opvoeding.

7.2 Golden Retriever Labrador (Goldador)

De kruising met een Golden Retriever levert de Goldador op, een hond die de beste eigenschappen van twee van de populairste rassen combineert. Lief, loyaal en zachtaardig, de Goldador is bijzonder geschikt voor beginnende hondenbezitters. Houd er wel rekening mee dat deze kruising flink kan verharen.

7.3 Labradoodle

De kruising met een Poedel is misschien wel de bekendste Labrador-kruising. De Labradoodle combineert de geweldige eigenschappen van de Labrador met het lage haarverlies van de Poedel. Dit maakt hem tot een uitstekende keuze voor mensen met een milde allergie.

7.4 Overige kruisingen

Andere populaire Labrador-kruisingen zijn de Labernese (met Berner Sennenhond), de Boxador (met Boxer), de Weimaraner-Labrador mix en de Rottador (met Rottweiler). Elke kruising heeft zijn eigen unieke karakter en uiterlijk. Bij elke kruising is het raadzaam om je goed te informeren over beide ouderrassen om te weten wat je kunt verwachten.

De Labrador Retriever wordt door de FCI erkend in drie kleuren: zwart, geel en chocolade (lever). Elke kleur heeft zijn eigen geschiedenis en charme.

8.1 Zwarte Labrador

Zwart is de meest voorkomende en populairste kleur onder Labrador Retrievers. In de negentiende eeuw waren alle Labradors zwart. Zwarte Labradors worden ook het meest ingezet voor de jacht vanwege hun kalme en geduldige temperament. Een nadeel van de donkere kleur is dat zwarte Labradors sterk op elkaar lijken, wat in situaties met meerdere honden tot verwarring kan leiden.

8.2 Bruine (chocolade) Labrador

De bruine Labrador, officieel chocoladekleurig of lever genoemd, werd oorspronkelijk niet gewenst en raakte pas rond 1960 populair. Chocoladekleurige Labradors variëren van licht tot donker bruin. Volgens sommig onderzoek zouden bruine Labradors iets moeilijker te trainen en geluidsgevoeliger zijn. Ook zou hun levensverwachting gemiddeld anderhalf jaar korter zijn dan die van zwarte of blonde Labradors, hoewel de exacte oorzaak hiervan nog niet volledig bekend is.

8.3 Gele Labrador

De gele Labrador, ook wel blonde Labrador genoemd, komt voor in tinten van bijna wit en crème tot diep roodbruin (Fox Red). De Fox Red Labrador is een donkerdere variant van de gele Labrador die steeds populairder wordt. Gele Labradors zijn voor het eerst erkend door de Yellow Labrador Club in 1925.

8.4 Niet-erkende kleuren

Kleuren buiten zwart, geel en chocolade worden door de FCI niet erkend. Zo zijn zilveren Labradors en charcoal Labradors geen erkende FCI-kleuren. De zogenoemde zilveren kleur ontstaat door een verdunningsgen en wordt door de officiële rasstandaard als diskwalificerende afwijking beschouwd.

Een Labrador-pup in huis halen is een bijzonder moment dat zorgvuldige voorbereiding verdient. De zorg voor een Labrador-pup vraagt om toewijding en kennis, maar de beloning is een trouwe metgezel voor vele jaren.

9.1 Voorbereiding op de komst

Maak je huis puppybestendig voordat de Labrador-pup arriveert. Dit gaat verder dan plasmatten en hekjes, hoewel die noodzakelijk zijn. Bekijk je huis vanuit het perspectief van een nieuwsgierige pup en berg alles op wat gevaarlijk kan zijn. Heb je een tuin, zorg dan voor een deugdelijke omheining die de pup niet kan passeren.

9.2 Zindelijkheid en basistraining

Begin direct met zindelijkheidstraining op basis van een vaste routine en geduld. Neem de pup na elke slaap-, eet- en speelbeurt mee naar buiten en beloon gewenst gedrag overvloedig. Begin ook meteen met de basistraining: korte sessies met positieve bekrachtiging leggen de basis voor een goed opgevoede volwassen hond.

9.3 Socialisatie

Vroege socialisatie is cruciaal voor de Labrador-pup. Laat de pup kennismaken met uiteenlopende mensen, dieren, geluiden en omgevingen. Een puppycursus bij een erkende hondenclub is sterk aan te raden. Hier leert de pup niet alleen commando's, maar ook om op een positieve manier om te gaan met andere honden en mensen.

9.4 Een fokker kiezen

Kies altijd een gerenommeerde fokker die open en transparant is over bloedlijnen en gezondheidsonderzoeken. Een goede fokker is kieskeurig over de nieuwe eigenaren, heeft vaak een wachtlijst en kan al je vragen beantwoorden. De gemiddelde prijs voor een Labrador-pup bij een erkende fokker ligt rond de 1000 euro, oplopend tot 2000 euro voor pups met een kampioenstamboom.

De miniatuur Labrador is alles wat een standaard Labrador is, maar dan in een kleiner formaat. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, is de Mini Labrador geen kruising maar het resultaat van een genetische aandoening die dwerggroei wordt genoemd.

10.1 Hoe ontstaat een Mini Labrador?

Miniatuur Labradors worden geboren uit twee raszuivere Labrador-ouders die beide het recessieve dwerggroei-gen dragen. Het belangrijkste verschil met standaard Labradors is dat ze kortere benen hebben, al is dit verschil soms slechts enkele centimeters. Er zijn twee genen die hoofdzakelijk verantwoordelijk zijn voor dwerggroei bij Labradors: skeletdysplasie 1 (SD1) en skeletdysplasie 2 (SD2).

10.2 SD1 versus SD2

SD1 is een ernstige aandoening die misvorming van de benen, skelet- en kraakbeendefecten en heupdysplasie kan veroorzaken. Labradors met SD1 hebben vaak een groot hoofd in verhouding tot hun lichaam en kunnen aanzienlijke gezondheidsproblemen ondervinden. SD2 daarentegen is een mildere vorm die alleen de groei van de lange botten stopt. Labradors met SD2 zien er grotendeels uit als gezonde standaard Labradors, maar met kortere benen. Deze vorm komt het meest voor.

10.3 Gezondheidsoverwegingen

Miniatuur Labradors hebben over het algemeen meer kans op gezondheidsproblemen dan standaard Labradors, vooral bij de SD1-variant. Ook bij SD2-honden is er een verhoogd risico op heup- en kniedysplasie. Omdat Mini Labradors niet officieel worden erkend als apart ras, is het van groot belang om bij een verantwoorde fokker te kopen die de ouderdieren uitgebreid laat testen.