Verdrinking en bijna-verdrinking

Hoewel veel mensen denken dat honden van nature goede zwemmers zijn, is dat helaas vaak niet het geval. Sommige honden duiken direct onder water en verdrinken of verdrinken bijna. Andere honden kunnen misschien een tijdje zwemmen, maar raken al snel vermoeid en kunnen niet verder peddelen. Verdrinking komt vaker voor bij honden dan bij katten en wordt meestal gezien bij pups jonger dan 4 maanden. Honden kunnen gemakkelijk in onafgedekte zwembaden, vijvers, badkuipen of andere waterpartijen met steile wanden vallen waar geen uitweg is. Een bijna-verdrinking wordt nauwkeuriger omschreven als niet-fatale verdrinking en treedt op wanneer een hond onder water raakt en minstens 24 uur overleeft. Bij verdrinking neemt de hoeveelheid koolstofdioxide in het lichaam toe, waardoor een hond naar adem hapt. Dit leidt tot het inademen van water, dat de longblaasjes (kleine zakjes in de longen die verantwoordelijk zijn voor de uitwisseling van zuurstof en koolstofdioxide) vult. Het water zorgt ervoor dat deze zakjes inklappen, wat leidt tot longontsteking, infectie, verminderde zuurstofvoorziening en orgaanschade. De watertemperatuur, het type water (zout versus zoet), eventuele chemicaliën in het water en de tijd dat een hond onder water is, spelen allemaal een rol in de ernst van de schade. Eenmaal onder water hebben honden slechts enkele minuten voordat hersenschade, orgaanfalen en mogelijk de dood optreden. Verdrinking is een medische noodsituatie. Als uw hond in het water valt of gedurende langere tijd onder water is, zoek dan onmiddellijk veterinaire hulp. Klinische symptomen kunnen vertraagd optreden, dus het is nog steeds cruciaal om een dierenarts te raadplegen, zelfs als uw hond zich ogenschijnlijk normaal gedraagt. De klinische tekenen van verdrinking betreffen meestal het ademhalingssysteem: Hoesten met of zonder schuimend, rood speeksel Blauw tandvlees wijst op cyanose, oftewel zuurstofgebrek. Elke plek met een aanzienlijke hoeveelheid water kan ervoor zorgen dat honden verdrinken. Onbeheerde huisdieren in de buurt van zwembaden of vijvers zonder gemakkelijke uitgang zijn verantwoordelijk voor de meeste verdrinkingen bij honden. Ook wateren met dun ijs leiden vaak tot verdrinkingen en onderkoeling bij honden die er per ongeluk doorheen zakken. Hoewel onvoldoende veiligheidsmaatregelen, nalatigheid van de eigenaar en opzettelijke dierenmishandeling de belangrijkste oorzaken zijn van verdrinking bij huisdieren, is het ook belangrijk te beseffen dat zelfs alledaagse huishoudelijke voorwerpen verdrinkingsgevaar kunnen opleveren. Ondiepe plastic kinderzwembadjes, badkuipen en zelfs emmers water kunnen potentieel gevaarlijk zijn. Elk water dat diep genoeg is om de neus en bek onder te dompelen, kan een dier verdrinken dat hoofdletsel, epileptische aanvallen, hypoglykemie, hartritmestoornissen, flauwvallen of bloedstolsels heeft opgelopen - alles wat een tijdelijk bewustzijnsverlies kan veroorzaken. De term 'droge verdrinking' werd vroeger gebruikt om verdrinkingsgevallen te beschrijven waarbij de luchtwegen van het dier zich sluiten tijdens of na het te water laten. Dieren waarvan wordt aangenomen dat ze 'droog verdronken' zijn, hebben weinig water in hun longen. Recent onderzoek heeft echter aangetoond dat dit uiterst zeldzaam is en niet terecht als een vorm van verdrinking kan worden beschouwd. De meeste honden waarvan wordt aangenomen dat ze 'droog verdronken' waren, ademden niet meer voordat ze in het water terechtkwamen als gevolg van een andere oorzaak, zoals trauma, een bloedstolsel, een lage bloedsuikerspiegel of hartproblemen. Verdrinking is helaas een makkelijke diagnose bij honden, omdat ze meestal door hun baasjes uit het water worden gehaald en naar de dierenkliniek worden gebracht. De complicaties van bijna-verdrinking kunnen echter moeilijker te diagnosticeren zijn en vereisen uitgebreide zorg van een dierenarts. Na een bijna-verdrinkingspoging controleren dierenartsen de volgende parameters en voeren ze tests uit, waaronder: Bloedonderzoek, volledig bloedbeeld en urineonderzoek om de orgaanfunctie, elektrolyten en celbeschadiging te controleren. Bloedgasmeting om het zuurstofgehalte en andere afwijkingen aan te tonen. Röntgenfoto's van de borstkas om te zoeken naar vochtophoping en longontsteking. Radiologische afwijkingen zijn mogelijk pas een dag of twee na het incident zichtbaar. ECG-monitoring om hartritmestoornissen op te sporen.