Verbrijzelde eerste ondermolaar

De abnormale ontwikkeling en vorming van de onderkaakkies, een kies die zich drie tanden van de middenlijn van de kaak bevindt, is een mondgezondheidsprobleem dat vooral voorkomt bij kleine hondenrassen. De onderkaakkies is een van de eerste blijvende tanden die een verkalkte kroon ontwikkelt, en tevens een van de grootste. Er is geen voorkeur voor een bepaald geslacht of ras, maar honden van kleine rassen lopen risico vanwege de beperkte ruimte in de kaak voor de eerste kiezen om door te breken. Daarom wordt over het algemeen aanbevolen om bij honden van kleine rassen de eerste kiezen in de onderkaak volledig te laten controleren tijdens het doorbreken ervan. Het defect zal zich voordoen bij de hals van de tand, vaak met tekenen van terugtrekkend tandvlees. Er kan zelfs sprake zijn van uitgebreid botverlies nabij de wortel en mogelijk blootstelling van de pulpa in de tand. Röntgenfoto's kunnen een onderbreking tussen de wortels en de kroon en/of de aanwezigheid van pulpastenen in het wortelkanaal of de pulpakamer van de tand aan het licht brengen. Een van de mogelijke oorzaken van dit ontwikkelingsprobleem is een mechanische uitdaging (ruimtegebrek) in de bek van kleine honden, die een goede ontwikkeling van de kroon en wortel belemmert. Invaginatie, een naar binnen vouwen van het glazuur en/of cement van de tand, treedt soms op bij de tandhals, vaak gepaard gaande met enige mate van tandvleesrecessie op die plek. Uw dierenarts zal een grondig lichamelijk en mondonderzoek bij uw hond uitvoeren, waarbij rekening wordt gehouden met de voorgeschiedenis van eventuele symptomen. Dens-in-dente, een ontwikkelingsafwijking die ontstaat doordat het glazuur dieper in de tandpapil (de cellen die betrokken zijn bij de ontwikkeling van de tand) doordringt, begint meestal bij de kroon en strekt zich vaak uit tot de wortel voordat de verkalking van het tandweefsel plaatsvindt. Traumatische beschadiging van de tand, mogelijk door agressieve extractie van een melktand, kan verband houden met verlies van tandintegriteit. Als uw dierenarts vaststelt dat de tand te beschadigd is om te behouden, is een beoordeling van het resterende kaakbot een belangrijke stap voorafgaand aan een extractiepoging. De diagnostische evaluatie omvat het maken van een röntgenfoto van het gebit om de omvang van de veranderingen, met name bij de wortels, te beoordelen. De behandeling van een gedilacereerde eerste molaar in de onderkaak begint met de juiste preoperatieve antimicrobiële therapie en pijnstilling, afhankelijk van de indicatie. In de meeste gevallen zijn er aanwijzingen voor een niet-vitale pulpa in de tand, zoals een breed wortelkanaal, periapicale (wortelpunt) en botverlies. Extractie van de tand is doorgaans noodzakelijk. Dit mag echter geen agressieve ingreep zijn. Voorzichtigheid is geboden, aangezien osteolyse (de actieve resorptie of afbraak van botweefsel) kan leiden tot een aangetaste onderkaak. Uw dierenarts kan overwegen om na de extractie botbevorderend materiaal te gebruiken. Hoewel zeldzaam, kan een endodontische behandeling worden geprobeerd om de tand te behouden in gevallen met minimale pathologische veranderingen. Er bestaat ook een mogelijkheid dat stenen in de tandholte de toegang tot het wortelkanaal bemoeilijken. Uw dierenarts zal pijnstillers voorschrijven om de pijn van uw hond te verlichten en normaal eten te bevorderen. Na de eerste behandeling zal uw dierenarts de tanden van uw hond minstens één keer opnieuw willen controleren om er zeker van te zijn dat er geen infectie is en dat de genezing volgens schema verloopt. De prognose voor het behoud van de tand is gereserveerd. De gezondheid van een hond met een tandextractie is echter over het algemeen goed tot redelijk. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.