Splenomegalie

De milt is een orgaan in de buikholte van een hond, net achter de maag, dat helpt bij het reguleren van de rode en witte bloedcellen in het lichaam. De milt houdt het lichaam gezond door het bloed te filteren, cellen op te slaan die niet hoeven te circuleren en cellen af te breken die hun levensduur hebben bereikt. Een aantal aandoeningen kan abnormale groei en een vergrote milt bij honden veroorzaken – dit wordt splenomegalie genoemd. Dit is een relatief veelvoorkomende afwijking en kan honden van elke leeftijd, grootte of ras treffen. Een vergrote milt kan erg oncomfortabel zijn, omdat de vergrote milt druk uitoefent op organen in de buikholte, zoals de maag en darmen. Een abnormaal grote milt loopt ook een groter risico op beschadiging, wat kan leiden tot hevige bloedingen als gevolg van het grote aantal bloedvaten in het orgaan. Bovendien bestaat de mogelijkheid dat de milt scheurt, waardoor de aandoening verergert en onmiddellijke medische hulp nodig is. De prognose voor splenomegalie bij honden hangt sterk af van de oorzaak van de vergroting en of de milt is gescheurd. Honden met een matig vergrote milt en zonder andere symptomen kunnen stabiel zijn, maar moeten wel zo snel mogelijk door een dierenarts worden onderzocht. Een miltruptuur is een medisch noodgeval en moet onmiddellijk worden onderzocht en behandeld. Symptomen van een vergrote milt bij honden zijn onder andere: Plotselinge zwakte en moeite met opstaan Bij het overwegen van de mogelijke oorzaken van een vergrote milt bij honden kunnen verschillende factoren een rol spelen, waaronder: Ernstige maag- of darmontsteking (viraal of auto-immuun) Dierenartsen zullen bij honden waarschijnlijk een vergrote milt vermoeden op basis van een lichamelijk onderzoek en de medische geschiedenis. Bij veel honden is een afwijkende milt voelbaar in de buikholte. Dit kan lastig zijn bij zeer grote of zwaarlijvige honden, en uw dierenarts zal waarschijnlijk een röntgenonderzoek van de buikholte aanbevelen om de diagnose te bevestigen. Vergrote milt bij honden is meestal zichtbaar op een röntgenfoto van de buik, hoewel een echografie van de buik waardevolle informatie kan opleveren, vooral in gevallen waarin kanker wordt vermoed. Ook kunnen röntgenfoto's van de borstkas worden gemaakt om te zoeken naar tekenen van kanker. Een volledig bloedbeeld (CBC), bloedonderzoek en urineonderzoek kunnen helpen bij het vaststellen van mogelijke oorzaken van een vergrote milt, zoals leverontsteking of leukemie (bloedkanker). Ze kunnen ook ernstige gevolgen van een vergrote milt, zoals een buikbloeding (hemoabdomen), in kaart brengen. Een bloedonderzoek naar hartworm en door teken overgedragen ziekten kan helpen om infectieuze oorzaken uit te sluiten. Als er een tumor wordt vermoed of als de oorzaak van de vergrote milt nog onbekend is, is meestal een biopsie nodig. Een aspiratie van de milt kan worden uitgevoerd met een echogeleide naald, hoewel uw dierenarts in de meeste gevallen zal aanraden om de gehele milt te verwijderen (splenectomie) om complicaties te voorkomen. Hoewel dit orgaan een belangrijke functie vervult, heeft het lichaam andere organen die dit kunnen compenseren, en honden kunnen een gelukkig en gezond leven leiden zonder hun milt. Wanneer de milt vergroot is als gevolg van problemen elders in het lichaam, richt de behandeling zich op de onderliggende oorzaak in plaats van op de milt zelf. Virale en bacteriële infecties kunnen meestal met medicijnen worden genezen. Zeldzamere oorzaken van een vergrote milt bij honden, zoals inflammatoire darmziekte (IBD) of andere immuunstoornissen, vereisen mogelijk langdurige behandeling met dieetvoeding en immunosuppressiva om herhaling te voorkomen. Niet-kankerachtige oorzaken van splenomegalie, zoals trauma en goedaardige tumoren, worden vaak behandeld met een splenectomie. Zieke honden moeten mogelijk worden opgenomen in het ziekenhuis en zelfs bloedtransfusies krijgen om ze te stabiliseren voor de operatie, maar zodra ze hersteld zijn, hebben deze pups over het algemeen een goede langetermijnprognose. Helaas hebben kwaadaardige tumoren die de milt aantasten, zoals hemangiosarcoom en lymfoom, over het algemeen een slechte prognose, zelfs met een agressieve behandeling. Een splenectomie is meestal geïndiceerd bij hemangiosarcoom om het comfort van het dier zo lang mogelijk te verbeteren. Als er geen sprake is van significant bloedverlies, kiezen sommige eigenaren van huisdieren mogelijk voor palliatieve behandelingen zoals medicijnen tegen misselijkheid, pijnstillers en kruiden om bloedingen te voorkomen (bijvoorbeeld Yunnan Baiyao).