Pleurale effusie

Pleurale effusie – vochtophoping rond de longen – is een zeldzame aandoening bij honden die als een medische noodsituatie wordt beschouwd, vooral als deze zo ernstig wordt dat het ademhalingsproblemen veroorzaakt. Pleurale effusie is een ophoping van vocht in de pleuraholte, wat abnormaal is. De pleuraholte is een lichaamsholte die zich uitstrekt tussen de longen en de borstwand aan beide zijden van de borstkas, en van het mediastinum in de bovenste borstkas tot het middenrif. Deze holte is bekleed met pleura – een dun membraan dat bestaat uit mesotheliale cellen, bindweefsel, bloedvaten en lymfevaten. Pleurale effusie treedt op wanneer er te veel vocht door het lichaam wordt aangemaakt of in de pleurale ruimte wordt gedumpt, of wanneer er te weinig vocht door de pleura zelf wordt geresorbeerd, wat leidt tot vochtophoping. De pleura produceert normaal gesproken een kleine hoeveelheid vocht die als smeermiddel fungeert om te voorkomen dat de borstwand aan de longen vastkleeft tijdens de ademhaling. Ademhalingsproblemen zijn bij honden ALTIJD een medisch noodgeval. Als uw hond moeite heeft met ademhalen, neem dan onmiddellijk contact op met een dierenarts. De klinische verschijnselen van pleurale effusie bij honden kunnen variëren van onmerkbaar tot ernstig. Soms, wanneer de effusie minimaal is, vertoont uw hond thuis geen symptomen. Naarmate er echter meer vocht zich ophoopt, kunt u enkele van de volgende verschijnselen opmerken: Verhoogde ademhalingsfrequentie: Een normale ademhalingsfrequentie bij een hond in rust (of tijdens het slapen) is minder dan 30 ademhalingen per minuut (één inademing en één uitademing = één volledige ademhaling). Wanneer dit geleidelijk toeneemt tot boven de 30 ademhalingen per minuut of gepaard gaat met andere tekenen van ademhalingsproblemen, is er sprake van een medische noodsituatie. Ademhalingsproblemen: Dit omvat hijgen, een gestrekte nek, verhoogde inspanning bij het inademen, een abdominale component in de ademhaling en/of naar adem happen. Hoesten: Hoesten is een veelvoorkomende bijwerking als gevolg van de druk die vochtophoping op de longen en luchtwegen uitoefent. Neem onmiddellijk contact op met een dierenarts als uw hond vaak of hevig hoest, of als het hoesten gepaard gaat met een verhoogde ademhalingsfrequentie of ademhalingsproblemen. Rusteloosheid: Honden met matige tot ernstige pleurale effusie zullen vaak heen en weer lopen of moeite hebben om een comfortabele houding te vinden vanwege de vochtophoping. Ze kunnen in een bepaalde positie liggen waarbij de nek gestrekt is en de borstkas uitzet. Meestal hebben ze moeite met slapen. Bewegingsintolerantie: Als uw hond gewend is aan dagelijkse wandelingen van 3 kilometer, maar plotseling na een blokje lopen gaat zitten om op adem te komen, of begint te hoesten tijdens de wandelingen, kan dit een indicatie zijn van onderliggende problemen met de longen, het hart of de luchtwegen. Cyanotisch tandvlees: Deze blauwpaarse verkleuring van het tandvlees treedt op als gevolg van een verminderde zuurstofvoorziening in het lichaam en wordt beschouwd als een medische noodsituatie, tenzij uw hond een ras is dat normaal gesproken pigment in het tandvlees heeft. Lethargie: Algemene vermoeidheid is een vaag klinisch symptoom, maar wordt vaak in verband gebracht met pleurale effusie. Verminderde eetlust: Dit is een algemeen klinisch teken van pleurale effusie en kan zowel in een vroeg als in een laat stadium worden waargenomen. Braken: Dit is een vaag klinisch teken van pleurale effusie en kan zowel in een vroeg als in een laat stadium voorkomen. Gewichtsverlies: Bij chronische gevallen van pleurale effusie kan verlies van vet en spiermassa worden waargenomen. Pleuravochtophoping bij honden kan vele oorzaken hebben. Medische aandoeningen die veranderingen in de lichaamsdruk, het eiwitgehalte en een lekkend lymfestelsel veroorzaken, kunnen leiden tot vochtophoping in de pleuraholte. Deze vochtophoping veroorzaakt problemen, omdat het de longen belemmert zich met lucht te vullen vanwege de druk; dit leidt op zijn beurt tot ademhalingsproblemen. Pleurale effusie verschilt van longoedeem – de term voor vocht in de longen, niet eromheen. Longoedeem kan ook leiden tot ademhalingsproblemen, maar om andere redenen, en wordt vaak veroorzaakt door congestief hartfalen, longtrombo-embolie, verstikking, verdrinking of een elektrische schok. De behandeling van pleurale effusie en longoedeem verschilt aanzienlijk, daarom is het belangrijk om onderscheid te maken tussen de twee aandoeningen. Uw dierenarts zal een grondige anamnese afnemen van de klinische symptomen van uw hond, eerdere medische aandoeningen, huidige medicatie, wanneer de symptomen begonnen en hoe ze zich hebben ontwikkeld. Vervolgens zal uw dierenarts een volledig lichamelijk onderzoek uitvoeren en mogelijk diagnostisch onderzoek voorstellen op basis van de bevindingen. Alleen al op basis van het lichamelijk onderzoek kan de dierenarts een pleuravochtophoping vermoeden. Bloedonderzoek, waaronder een volledig bloedbeeld, biochemisch profiel, hartwormstatus en elektrolytenpanel, wordt vaak uitgevoerd om systemische ziekten op te sporen. Ook worden doorgaans röntgenfoto's van de borstkas gemaakt, die vocht in de borstholte zichtbaar maken. De ernst van de vochtophoping kan variëren van gering (minimale veranderingen aan de longen op de röntgenfoto's) tot ernstig (volledige blokkering van het hart op de röntgenfoto's). De behandeling van pleuravocht bij honden hangt af van de oorzaak van de vochtophoping. Thoracocentese is de belangrijkste therapie voor de meeste honden met pleuravocht en wordt beschouwd als zowel een diagnostische als een therapeutische procedure. Deze techniek biedt onmiddellijke verlichting door het vocht uit de pleuraholte te verwijderen, waardoor de longen zich effectiever kunnen uitzetten. Meestal verbetert de ademhaling direct na aanvang van de procedure.