Oppervlakkige necrolytische dermatitis

Oppervlakkige necrolytische dermatitis wordt gekenmerkt door de aantasting en het afsterven van huidcellen. Hoge concentraties van het hormoon glucagon in het bloed – dat de aanmaak van bloedsuiker stimuleert als reactie op een lage bloedsuikerspiegel – en tekorten aan aminozuren, zink en essentiële vetzuren spelen vermoedelijk een rol bij oppervlakkige necrolytische dermatitis, direct of indirect. Oppervlakkige necrolytische dermatitis komt zelden voor bij honden en is zeer zeldzaam bij katten. Wilt u meer weten over hoe deze aandoening katten treft, bezoek dan deze pagina in de PetMD-gezondheidsbibliotheek. Deze huidaandoening tast over het algemeen de snuit, poten, voetzolen, ogen en geslachtsorganen van de hond aan, waardoor de volgende symptomen optreden: Oppervlakkige necrolytische dermatitis wordt in verband gebracht met een nutritioneel onevenwicht als gevolg van een tekort aan aminozuren of een tekort aan essentiële vetzuren en zink bij de hond; of met stofwisselingsstoornissen veroorzaakt door hoge glucagonspiegels in het serum, leverfunctiestoornissen of een combinatie van deze aandoeningen. Deze huidaandoening wordt zelden in verband gebracht met een glucagon-afscheidende pancreastumor of langdurig gebruik van fenobarbital en fenytoïne, medicatie die wordt gebruikt voor de behandeling van epileptische aanvallen. Bovendien is oppervlakkige necrolytische dermatitis over het algemeen een uiterlijk symptoom van een gevorderde leveraandoening, of van een gelijktijdige leveraandoening en diabetes mellitus. Uw dierenarts zal een volledig lichamelijk onderzoek bij uw hond uitvoeren, inclusief een biochemisch profiel, een volledig bloedonderzoek, een urineonderzoek en een elektrolytenbepaling. U dient een gedetailleerde beschrijving te geven van de gezondheid van uw huisdier, het begin van de symptomen en mogelijke gezondheidsproblemen die deze aandoening mogelijk hebben veroorzaakt. Sommige bloedtesten kunnen afwijkende resultaten opleveren, zoals een verhoogd gehalte aan galzuren in het bloed, een verhoogd glucagongehalte in het plasma, een laag gehalte aan aminozuren en een verhoogd insulinegehalte. Ook het gehalte aan natriumsulfobromoftaleïne (BSP, uitgescheiden in de gal) kan in het bloed tot abnormale waarden stijgen. Röntgenfoto's en echografie zijn meestal niet nuttig bij de diagnose van glucagondeficiëntie. Een echografie kan echter wel een vergevorderde leveraandoening aan het licht brengen. Huidbiopsieën (weefselmonsters) zijn cruciaal voor een correcte diagnose, maar alleen vroege laesies zijn bruikbaar voor onderzoek. Uw dierenarts zal, indien mogelijk, de onderliggende ziekte behandelen en de juiste medicijnen voorschrijven om de symptomen van de hond te verlichten. De meeste honden kunnen poliklinisch behandeld worden, maar in sommige gevallen is opname in het ziekenhuis noodzakelijk. Bij ernstig leverfalen is ondersteunende zorg vereist. Honden met glucagon-afscheidende tumoren kunnen operatief genezen worden, maar de tumoren verspreiden zich doorgaans snel voordat een chirurgische ingreep hun groei kan keren. De meeste van deze gevallen gaan gepaard met chronische, onomkeerbare leverziekte. Helaas hebben de meeste honden met deze aandoening ook een ernstige inwendige ziekte met een slechte prognose. Een speciaal samengestelde shampoo op recept kan helpen om de korstjes te verwijderen en uw hond zich wellicht comfortabeler laten voelen. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.