Maag-darmreacties op voedsel

Een gastro-intestinale reactie op voedsel houdt in dat er abnormale klinische symptomen optreden als reactie op een bepaald dieet. Een hond die een voedselreactie heeft, is niet in staat om een bepaald voedingsmiddel te verteren, op te nemen en/of te benutten. Het is belangrijk om te benadrukken dat deze reacties niet het gevolg zijn van voedselallergieën, waarbij sprake is van een immuunreactie op een specifiek bestanddeel van de voeding. Zowel voedselreacties als voedselallergieën hebben echter gemeenschappelijke symptomen, oorzaken, diagnoses en zelfs behandelingen, waardoor het voor een behandelend dierenarts lastig kan zijn om onderscheid te maken tussen de twee. Reacties op een bepaald dieet hebben vaak onbekende oorzaken, maar ze kunnen verband houden met een specifiek voedingsingrediënt, additief of voedingsstof. Ook mogelijk is een reactie op de toxische effecten van een bepaalde voedselverontreiniging (bijvoorbeeld salmonella) of op bedorven voedsel (bijvoorbeeld schimmel). Honden van elke leeftijd, ras of geslacht kunnen er last van hebben. Glutenovergevoeligheid is gemeld bij Ierse setters. Lactose-intolerantie komt vaak voor bij volwassen honden. Symptomen kunnen optreden nadat u een nieuw voedingsmiddel of een nieuwe voedingsbron aan het dieet van uw hond hebt toegevoegd. De klinische symptomen kunnen verdwijnen wanneer de hond nuchter is (onder medisch toezicht) of binnen enkele dagen na een verandering in het dieet. Veelvoorkomende symptomen van een reactie op voeding zijn onder andere: In de meeste gevallen van ongewenste reacties op voeding is er sprake van een plotselinge verandering in het dieet. De hond kan ook reageren op voedingsadditieven, kleurstoffen, kruiden of propyleenglycol, enz. Andere onderliggende factoren zijn onder meer het onvermogen om bepaalde bestanddelen in het voer te verwerken en toxiciteit als gevolg van besmet en/of bedorven voedsel. Uw dierenarts zal een gedetailleerde en uitgebreide anamnese afnemen, met name over het dieet van de hond. Het diagnosticeren van voedselallergieën kan een lastige opgave zijn, omdat er een aantal andere gezondheidsproblemen zijn die een vergelijkbaar spectrum aan symptomen kunnen veroorzaken. Bovendien kunnen er andere aandoeningen optreden in combinatie met voedselintoleranties, wat de diagnose verder bemoeilijkt. Laboratoriumonderzoek omvat een volledig bloedbeeld, een biochemisch profiel en een urineonderzoek. De resultaten van deze tests zijn echter vaak normaal als er geen andere onderliggende ziekte aanwezig is. Aanvullend onderzoek kan nodig zijn om andere ziekten uit te sluiten die vergelijkbare symptomen bij honden kunnen veroorzaken. De meest gebruikte diagnostische procedure omvat het aanpassen van het dieet van de betreffende hond. Hierbij wordt geprobeerd de specifieke boosdoener in het dieet te achterhalen. In eerste instantie worden zelfgemaakte maaltijden of speciale dieetplannen met minimale ingrediënten of toevoegingen gebruikt. Dit kan het gemakkelijker maken om het problematische voedingsbestanddeel bij de individuele hond te bepalen. Meestal beginnen de klinische symptomen bij deze patiënten binnen enkele dagen na de start van het nieuwe dieet te verbeteren. Nadat een verbetering van de klinische symptomen is vastgesteld, zal uw dierenarts proberen het specifieke voedingsingrediënt te vinden door verschillende diëten te proberen. Uw dierenarts kan ook een endoscopie uitvoeren, een methode waarbij een kleine camera, bevestigd aan een flexibele buis, in de te onderzoeken ruimte wordt ingebracht. Op deze manier kan de interne structuur van de darmen nauwkeurig worden onderzocht en kan uw dierenarts een weefselmonster van de darm nemen voor laboratoriumonderzoek. Een röntgenfoto van de buik kan ook nuttig zijn om andere aandoeningen uit te sluiten die vergelijkbare klinische symptomen kunnen veroorzaken. Honden met ernstig braken, diarree of andere klinische symptomen moeten mogelijk worden opgenomen in het ziekenhuis voor intraveneuze vochttoediening, antibiotica en ondersteunende zorg. In de meeste gevallen is ziekenhuisopname echter niet nodig. De basis van een succesvol behandelplan is het identificeren van het boosdoener in de voeding en deze uit het dieet te verwijderen. Als het problematische voedingscomponent niet kan worden geïdentificeerd, zal uw dierenarts een voedingskundig compleet eliminatiedieet voorstellen en u daarbij helpen. Een methode van vallen en opstaan kan worden toegepast als een definitieve diagnose niet kan worden gesteld. Uw dierenarts zal een plan opstellen om een bepaald voedingscomponent wel of niet in het dieet op te nemen en de reactie te monitoren. De prognose voor de meeste patiënten is zeer goed, vooral als het veroorzakende voedingsbestanddeel is geïdentificeerd. Het belangrijkste doel van de behandeling is het vermijden van het voedingsbestanddeel dat de klachten veroorzaakt. Als bij uw hond voedselallergieën zijn vastgesteld, moet u voorkomen dat u hem etensresten geeft of nieuwe voedingsmiddelen toevoegt zonder eerst uw dierenarts te raadplegen. Als uw dierenarts een specifiek dieet heeft voorgeschreven, is het van groot belang dat u zich aan dit dieet houdt. Een slechte respons op de behandeling is vaak te wijten aan een gebrek aan medewerking van de eigenaar, bijvoorbeeld wanneer de eigenaar de hond weer snoepjes geeft. Laat kinderen of bezoekers de hond niet voeren zonder voorafgaande toestemming. Goede medewerking van de eigenaar zorgt voor een langdurige verbetering van de klinische symptomen. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.