Irisatrofie

Irisatrofie bij honden is een veelvoorkomende, leeftijdsgebonden oogaandoening die leidt tot een verdunning van de iris en veranderingen in de vorm van de pupil, meestal zonder het zicht te beïnvloeden." Hoewel het er vaak zorgwekkend uitziet, zijn de meeste gevallen onschadelijk, al kunnen sommige honden wel lichtgevoeligheid ontwikkelen. Als u merkt dat de pupil van uw hond er onregelmatig uitziet of dat het oog er 'aangevreten' uitziet, is het belangrijk om dit door uw dierenarts te laten onderzoeken. In sommige gevallen kan irisatrofie verband houden met onderliggende oogaandoeningen zoals uveïtis of glaucoom, die mogelijk behandeling vereisen. Irisatrofie bij honden is een aandoening waarbij de spieren rond de iris van een pup dunner worden. Dit gebeurt meestal aan de rand van de iris, waardoor de pupil misvormd raakt. Het kan ook in de iris zelf voorkomen, waardoor het gekleurde deel van het oog eruitziet alsof het door motten is aangevreten. Er zijn twee soorten irisatrofie bij honden: Primaire (seniele) irisatrofie: Dit is de meest voorkomende vorm van atrofie, die zich meestal bij oudere honden manifesteert als een langzaam en natuurlijk proces. Secundaire irisatrofie bij honden: Dit type treedt op wanneer de spier dunner wordt door druk in het oog, veroorzaakt door ontsteking als gevolg van een onderliggende oogaandoening zoals chronische uveïtis, glaucoom of trauma aan het oog. Dit type irisatrofie kan pijnlijk zijn en medische behandeling vereisen. Irisatrofie bij honden kan weinig of zelfs geen symptomen vertonen. In sommige gevallen worden honden lichtgevoelig omdat de iris de pupil niet meer volledig kan sluiten bij helderder licht. Bij secundaire irisatrofie kan het zijn dat uw hond vaker zijn ogen dichtknijpt en knippert. Onregelmatige randen van de pupil (niet glad) Gebieden met minder kleur, verweven in het gekleurde deel van het oog Anisocorie (verschillende pupilgroottes) Trage of afwezige lichtreflex in het oog (de pupil vernauwt zich niet goed bij fel licht) Geef een paar details over wat er aan de hand is, en onze door dierenartsen ontwikkelde Symptoomchecker helpt u snel te ontdekken wat u vervolgens moet doen. Er is geen bekende oorzaak voor primaire irisatrofie. Net als veel veranderingen die met de leeftijd gepaard gaan, kan het ook gewoon vanzelf gebeuren. Kleine hondenrassen, zoals toyhonden, zijn er mogelijk gevoeliger voor, maar elke hond kan de aandoening ontwikkelen. In sommige gevallen wordt secundaire irisatrofie veroorzaakt door uveïtis, oftewel een ontsteking van een laag in het oog die de uvea wordt genoemd. Uveïtis heeft vele oorzaken, variërend van systemische ziekten tot oogtrauma. Irisatrofie bij honden wordt vaak vastgesteld tijdens een routine oogheelkundig onderzoek. Wanneer er licht in het oog wordt geschenen, zoeken dierenartsen naar gaatjes in de iris of een abnormaal gevormde pupil. Uw dierenarts kan ook een pupilreflexproef uitvoeren. Bij deze test wordt een fel licht in het oog geschenen, waardoor de pupil zou moeten samentrekken. Een abnormale of vertraagde reactie van de pupil kan een teken zijn van een dunner wordende iris.