Interstitiële pneumonie

Longontsteking verwijst naar een ontsteking in de longen, terwijl interstitiële longontsteking een vorm van longontsteking is waarbij de ontsteking optreedt in de wanden van de alveoli (de luchtzakjes in de longen) of in het interstitium (de ruimtes tussen de weefselcellen van de alveoli). De alveoli zijn cellulaire componenten van de luchtwegen waar zuurstof en koolstofdioxide worden uitgewisseld. Interstitiële pneumonie kan zowel bij katten als honden voorkomen, waarbij sommige rassen er gevoeliger voor zijn dan andere. Zo wordt aangenomen dat de West Highland White Terrier en de Bull Terrier gevoeliger zijn voor interstitiële longziekte, wat kan leiden tot secundaire interstitiële pneumonie. Miniatuurteckels zijn het meest vatbaar voor infectie met Pneumocystis carinii, een parasiet die een overgangsstadium vormt tussen de schimmel- en protozoënstadia en die de longziekte pneumocystose veroorzaakt. Als u meer wilt weten over de gevolgen van deze ziekte voor katten, kunt u deze pagina in de PetMD-gezondheidsbibliotheek raadplegen. De symptomen variëren afhankelijk van de ernst van de ziekte. Enkele symptomen die kunnen optreden zijn snelle ademhaling (tachypneu), hoesten, kortademigheid (dyspnea), lichte koorts en afscheiding uit de ogen. Blootstelling aan giftige stoffen kan bijvoorbeeld ook leiden tot gastro-intestinale symptomen, zoals braken, diarree en een verminderde urineproductie. Er bestaat een breed scala aan aandoeningen die tot interstitiële pneumonie bij honden kunnen leiden. Bronchiolitis obliterans organizing pneumonia, een aangeboren afwijking, wordt gekenmerkt door ontstoken luchtwegen en omliggend weefsel, en een verhoogde kans op interstitiële pneumonie. Andere oorzaken zijn onder meer longkanker en stofwisselingsstoornissen zoals uremie, waarbij een teveel aan ureum en andere stikstofhoudende afvalstoffen, die normaal via de urine worden uitgescheiden, in het bloed terechtkomt. Blootstelling aan giftige stoffen door inademing van stof, gas of damp wordt ook als mogelijke oorzaak beschouwd. Er zijn diverse diagnostische procedures die kunnen worden gebruikt als er symptomen van interstitiële pneumonie optreden, waaronder urineonderzoek, bloedonderzoek, röntgenfoto's van de pleuraholte (het gebied tussen de borstwand en de longen) en een elektrocardiogram (ECG), dat wordt gebruikt om de elektrische impulsen van het hart te meten en om onregelmatige hartritmes te detecteren die verband houden met verhoogde druk op de longen. Twee andere veelgebruikte diagnostische procedures bij een vermoeden van longontsteking zijn een tracheale spoeling, waarbij vocht en stoffen uit de trachea (de luchtweg waardoor lucht wordt getransporteerd) worden verwijderd, en een bronchoscopie, waarbij een klein buisje met een minuscule camera via de mond in de bronchiën wordt ingebracht voor een visuele inspectie. Honden met ernstige symptomen moeten actief in het ziekenhuis worden behandeld. Dit is vooral belangrijk als uw hond ademhalingsproblemen vertoont, in welk geval een zuurstofmasker wordt gebruikt om zuurstoftherapie toe te dienen. Antimicrobiële medicatie om secundaire bacteriële infecties te voorkomen wordt vaak voorgeschreven. Aanvullende medicatie is afhankelijk van de onderliggende oorzaak van de interstitiële pneumonie; uw dierenarts zal u adviseren over de juiste medicijnen en thuisbehandeling. Na de eerste behandeling dient u uw activiteiten te beperken en blootstelling aan schadelijke stoffen, zoals stof, dampen, chemische dampen of tabaksrook, te vermijden. Dien de medicijnen regelmatig en volledig toe zoals voorgeschreven door uw dierenarts en plan regelmatige controlebezoeken. Hoewel interstitiële pneumonie veel oorzaken kan hebben, zijn er een paar dingen die hondeneigenaren kunnen doen om de ontwikkeling van deze ziekte te helpen voorkomen. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.