Hypereosinofiel syndroom

Het hypereosinofiel syndroom is een aandoening met een onbekende oorzaak, gekenmerkt door aanhoudende eosinofilie – een voortdurende overproductie van eosinofielen (witte bloedcellen van het immuunsysteem) in het beenmerg. De vermoedelijke oorzaak is echter een verband met een ernstige reactie op een onbekend antigeen, of een verstoring van de immuunrespons en de controle over de eosinofielenproductie. Het is een multisysteemsyndroom, waarbij eosinofielen de weefsels binnendringen en leiden tot orgaanschade en -disfunctie. Het heeft vaak een fatale afloop. Orgaanschade kan het gevolg zijn van de effecten van eosinofiele granulaatproducten en eosinofiel-afgeleide cytokinen, een categorie regulerende eiwitten die door cellen van het immuunsysteem in de weefsels worden vrijgegeven. Veelvoorkomende infiltratieplaatsen zijn het maag-darmkanaal (vooral de darmen en de lever), de milt, het beenmerg, de longen en de lymfeklieren (vooral die in de buikstreek). Minder vaak voorkomende plaatsen waar infiltratie kan optreden zijn de huid, nieren, het hart, de schildklier, de bijnieren en de alvleesklier. Deze aandoening is zeldzaam bij honden, maar Rottweilers zijn er mogelijk gevoeliger voor. De oorzaak van het hypereosinofiel syndroom is onbekend. Men vermoedt echter dat het wordt veroorzaakt door een ernstige reactie op een onderliggende, nog niet identificeerbare antigene prikkel, die mogelijk bestaat uit twee verschillende virusstammen. Het veterinair onderzoek omvat standaard laboratoriumonderzoek, waaronder een volledig bloedprofiel, een biochemisch bloedprofiel, een volledig bloedbeeld en een urineonderzoek. U dient een uitgebreide anamnese van de gezondheid van uw hond en het begin van de symptomen te verstrekken. Aanvullende diagnostiek omvat een beenmergpunctie en/of een biopsie van de cellen, en een biopsie van het aangetaste orgaan of de tumor. Het is gebruikelijk dat de bloedtesten een verhoogd aantal van verschillende soorten witte bloedcellen laten zien, met name leukocytose (leukocyten), basofilie (basofielen) en eosinofilie (eosinofielen). De bloedtesten kunnen ook wijzen op bloedarmoede en het biochemisch profiel kan afwijkingen vertonen in geval van orgaanfalen. Diagnostische beeldvorming kan ook nuttig zijn bij het vaststellen van de omvang van orgaanschade. Röntgencontrast, waarbij een contrastmiddel in het te onderzoeken gebied wordt geïnjecteerd, kan worden gebruikt om de zichtbaarheid van de inwendige organen te verbeteren. Deze röntgenfoto's kunnen verdikte darmen en afwijkingen in het darmslijmvlies laten zien. Andere bevindingen kunnen reactieve hyperplasie (abnormale vergroting) van de lymfeklieren zijn als gevolg van eosinofiele infiltratie, en fibrose (overmatig bindweefsel) en trombose (bloedstolling in de slagaders) rondom het hart. Langdurige onderhoudstherapie zal worden ingezet om de eosinofilie en orgaanschade onder controle te houden of te verminderen. Hoge serumimmunoglobulineconcentraties (het deel van het bloedserum dat antilichamen bevat) kunnen duiden op een goede respons op de behandeling met prednison, een corticosteroïde dat wordt toegediend om ontstekingen te verminderen, en dus op een betere prognose. Prednison kan effectief zijn in het onderdrukken van de eosinofielenproductie. In sommige gevallen kan chemotherapie geschikt zijn om de DNA-synthese te remmen, waardoor de celvermeerdering wordt verminderd. Massale weefselinfiltratie kan de behandeling belemmeren en leidt meestal tot een slechte prognose. Uw dierenarts zal vervolgonderzoeken voor uw hond inplannen om het aantal eosinofielen (niet altijd een indicatie van weefselinfiltraten) en myelosuppressie (waarbij de activiteit van het beenmerg afneemt) te controleren als er chemotherapeutische geneesmiddelen worden gebruikt. Ook de klinische symptomen en eventuele lichamelijke afwijkingen (zoals verlies van eetlust, lethargie, braken en diarree) zullen in de gaten worden gehouden. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.