Helicobacter-infectie

Onder normale omstandigheden zijn Helicobacter-bacteriën goedaardige bewoners van het darmkanaal. Ze komen voor bij verschillende diersoorten, waaronder huisdieren zoals honden, katten, fretten en varkens, wilde dieren zoals cheeta's en apen, en mensen. Hoewel een maaginfectie door Helicobacter pylori een groot gezondheidsprobleem is bij mensen – het is in verband gebracht met gastritis, maagtumoren en maagzweren – is de betekenis van de Helicobacter-bacterie bij honden en een eventuele correlatie met maagproblemen nog grotendeels onduidelijk (H. pylori komt specifiek niet voor bij honden). Verschillende soorten Helicobacter-organismen zijn geïsoleerd uit de magen van katten en er kunnen gemengde infecties voorkomen, wat de diagnose soms bemoeilijkt. De meest voorkomende vormen van Helicobacter bij honden zijn Helicobacter felis en Helicobacter heilmannii. Andere Helicobacter-soorten die bij honden voorkomen zijn Helicobacter rappini en Helicobacter salomonis. De bacteriën leven in het slijmvlies van de maag en in de klierholtes. Er zijn enkele meldingen van isolatie van Helicobacter uit de lever van honden met hepatitis, maar dit betreft slechts anekdotische gevallen. Een infectie met deze bacterie is moeilijk volledig uit te roeien en kan maanden tot jaren aanhouden – bij sommige honden zelfs levenslang. In de meeste gevallen blijven er helemaal geen symptomen. Bij andere gevallen kunnen de volgende symptomen optreden: Infectie met maagbacteriën veroorzaakt door Helicobacter felis, Helicobacter heilmannii, Helicobacter rappini en Helicobacter salomonis. De wijze waarop deze infectie wordt overgedragen is nog onbekend, maar vanwege de hogere prevalentie bij asielhonden wordt orale en/of fecale overdracht als een mogelijkheid beschouwd. Deze veronderstelling wordt ondersteund door de aanwezigheid van Helicobacter-achtige organismen, GHLO's genaamd, in het braaksel, de ontlasting en het speeksel van geïnfecteerde dieren. Er bestaat ook een vermoeden dat de bacteriën via water kunnen worden overgedragen, aangezien GHLO's in sommige oppervlaktewateren zijn aangetroffen. Slechte sanitaire omstandigheden en overbevolking lijken de verspreiding van infecties te bevorderen. Het stellen van een definitieve diagnose van een Helicobacter-infectie is in de meeste gevallen moeilijk. Uw dierenarts zal een volledig lichamelijk onderzoek uitvoeren met routinematige laboratoriumtests, waaronder een volledig bloedbeeld, een biochemisch profiel en een urineonderzoek. Uw dierenarts kan ook een monster van de maagwand nemen en dit kleuren met May-Grünwald-Giemsa-, Gram- of Diff-Quik-kleuringen, waarmee de aanwezigheid van dit organisme gemakkelijk kan worden aangetoond door het zichtbaar te maken onder de microscoop. Een endoscopisch onderzoek is zeer nuttig voor directe observatie van de maagwand en voor het nemen van weefselmonsters voor verdere verwerking. Bij deze procedure wordt een endoscoop gebruikt, een apparaat met een camera aan het uiteinde van een flexibele buis, die via de slokdarm in de maag wordt gebracht. Vaak wordt een polymerasekettingreactie (PCR)-test gebruikt om de aanwezigheid van Helicobacter in een bepaald monster te bevestigen en om onderscheid te maken tussen de verschillende Helicobacter-soorten. Bevestiging kan echter ook worden verkregen door met de endoscoop een weefselmonster te nemen en dit onder een microscoop te bekijken. Houd er rekening mee dat de aanwezigheid van Helicobacter-bacteriën in de maag niet per se wijst op een infectie die behandeld moet worden. Omdat deze ziekte bij dieren nog niet volledig is beschreven, bestaat er geen algemeen aanvaard behandelingsschema. Als er geen duidelijke symptomen zijn, wordt er meestal niet behandeld. Bij mensen daarentegen wordt er wel met de behandeling begonnen als er een Helicobacter-infectie wordt vastgesteld, ongeacht of er klinische symptomen aanwezig zijn, omdat een dergelijke infectie kan leiden tot maagkanker. Dit lijkt echter niet het geval te zijn bij honden, dus wordt er geen verdere actie ondernomen tenzij de symptomen dit rechtvaardigen. Bij chronisch braken of ontsteking van het maagslijmvlies zal de behandeling gericht zijn op het verlichten van deze symptomen. Doorgaans wordt vochttherapie toegepast om het vochtverlies te compenseren. Antibiotica, samen met maagzuurremmers, zijn de aanbevolen behandeling voor honden die besmet zijn met een Helicobacter spp. De behandeling duurt over het algemeen twee weken. U dient enkele weken na de eerste behandeling terug te keren naar uw dierenarts voor een controle om te verifiëren of de behandeling succesvol was. In veel gevallen keert de infectie of de aanwezigheid van de bacterie terug, maar het is niet bekend of dit te wijten is aan een heropleving (een hernieuwde infectie na een periode van inactiviteit) of aan een herinfectie vanuit een externe bron. Honden die besmet zijn met de Helicobacter-bacterie zijn vatbaarder voor maagklachten. Daarom wordt aangeraden hun dieet aan te passen naar licht verteerbaar voer. Als er sprake is van gastritis (ontsteking van het maagslijmvlies), kan uw dierenarts u adviseren over een eliminatiedieet, zodat u de voedingsmiddelen vermijdt die de spijsvertering van uw hond het meest verstoren. Deze ziekte komt vaak voor bij dieren die in overvolle en onhygiënische omstandigheden worden gehouden. Als u veel dieren houdt, zorg er dan voor dat ze voldoende ruimte en een schone omgeving hebben. Omdat is vastgesteld dat deze bacterie oppervlaktewater kan besmetten, is het het beste om te voorkomen dat uw honden (en andere huisdieren) drinken uit beekjes, vijvers of rivieren. Hoewel er een vermoeden bestaat dat deze bacteriële infectie zoönotisch van aard is en overgedragen kan worden tussen katten en mensen, geldt dit niet voor honden en mensen. Bespreek eventuele zorgen echter met uw dierenarts en volg de richtlijnen van uw zorgverlener. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.