Escherichia coli infectie

De bacterie Escherichia coli, meestal E. coli genoemd, komt van nature voor in de darmen van gezonde honden, op de huid en in de omgeving. Bepaalde stammen van E. coli kunnen echter colibacillose veroorzaken, een infectie die het vaakst voorkomt bij jonge pups. E. coli kan vrijwel elk systeem in het lichaam van de hond infecteren. Bij volwassen honden veroorzaakt het het vaakst urineweginfecties. Wanneer mensen aan E. coli denken, associëren we het vaak met voedselvergiftiging. Hoewel we niet weten hoe vaak E. coli diarree bij honden veroorzaakt, komt het vaker voor bij honden met een onderontwikkeld of verzwakt immuunsysteem, zoals puppy's. Een E. coli-infectie bij een puppy kan snel overgaan in sepsis, wat een medische noodsituatie is. Raadpleeg onmiddellijk een dierenarts als uw huisdier ernstige diarree heeft, herhaaldelijk braakt, geen eetlust meer heeft, flauwvalt of zwak is, of moeite heeft met ademhalen. Een E. coli-infectie bij puppy's treedt meestal plotseling op. Symptomen zijn onder andere: Blauwachtige verkleuring van het tandvlees en andere slijmvliezen E. coli kan ook andere lichaamssystemen aantasten. Hoewel deze symptomen verwijzen naar E. coli-infecties bij puppy's, kan E. coli ook longontsteking, urineweginfecties, pyometra (een met pus gevulde baarmoeder) en andere ziekten veroorzaken. E. coli-infecties komen bij puppy's het meest voor in de eerste weken na de geboorte. Omdat puppy's hun eigen immuunsysteem nog niet hebben ontwikkeld, zijn ze vatbaarder voor infecties. Puppy's kunnen op verschillende manieren besmet raken met E. coli: De eerste moedermelk na de bevalling (colostrum) is meestal rijk aan antistoffen die de pups beschermen tegen ziekten. Als de moeder niet genoeg goede colostrum produceert of als de pups niet goed drinken, zijn ze vatbaarder voor infecties omdat ze niet voldoende antistoffen van hun moeder binnenkrijgen. Als de moeder een E. coli-infectie heeft, kunnen de bacteriën via de bloedbaan of tijdens de geboorte op de pups worden overgedragen terwijl ze zich in haar baarmoeder bevinden. Als de moeder E. coli in haar melk heeft of een ontstoken melkklier (mastitis) heeft, kan dit leiden tot een infectie bij de pups tijdens het drinken. E. coli-infecties komen mogelijk vaker voor bij pups die geboren zijn uit honden die onder onhygiënische omstandigheden zijn grootgebracht, zoals in puppyfabrieken of overvolle kennels. Ook in asielen komen mogelijk meer E. coli-infecties voor, omdat ze vaak bevallende of zogende moeders opvangen die niet de juiste zorg hebben gekregen. Daarnaast zijn er meldingen van honden die antibioticaresistente E. coli oplopen door het eten van rauw vlees. Dit is vooral zorgwekkend omdat ook de mensen die het voedsel bereiden risico lopen op besmetting. Bij puppy's met symptomen van een E. coli-infectie zal de dierenarts waarschijnlijk een fecale flotatietest uitvoeren om te controleren op parasieten en een parvovirustest (parvotest), waarbij een klein monster ontlasting wordt onderzocht. Als deze tests negatief zijn, zal de dierenarts meestal beginnen met een intensieve behandeling van de symptomen. Voor de bevestiging van een E. coli-infectie is een kweek nodig. Bij volwassen honden worden kweken vaker uitgevoerd bij infecties van specifieke lichaamssystemen, zoals de urinewegen. Dit zorgt ervoor dat de gekozen antibiotica de infectie effectief bestrijden. In ernstige gevallen, waarbij het dier mogelijk een infectie heeft die zich via de bloedbaan heeft verspreid (sepsis), zal de dierenarts een bloedkweek uitvoeren. Dieren met sepsis zijn er ernstig aan toe en worden meestal behandeld in een gespecialiseerde kliniek. Puppy's met sepsis worden vaak geëuthanaseerd of sterven voordat de kweekuitslagen bekend zijn. In de meeste gevallen starten dierenartsen agressief met de behandeling zonder een definitieve diagnose en passen ze het behandelplan aan op basis van de testresultaten. Belangrijke informatie die u aan uw dierenarts moet doorgeven is onder andere: Welke ontwormingsmiddelen of preventieve middelen gebruikt u?