Urinewegblokkade

Een blokkade van de urinewegen is een medische noodsituatie die ervoor zorgt dat een hond moeite heeft met plassen of zelfs helemaal niet kan plassen. De urinewegen van een hond bestaan uit de nieren, urineleiders, blaas en plasbuis, en een blokkade kan gedeeltelijk of volledig zijn. Bij een blokkade zal een hond persen en weinig tot geen urine produceren. Deze aandoening kan zowel bij mannelijke als vrouwelijke honden voorkomen, hoewel het vaker voorkomt bij mannetjes vanwege hun anatomie. De urethra is de buis die urine van de blaas naar het lichaam voert. Bij mannelijke honden is de urethra langer en smaller dan bij vrouwtjes, waardoor ze vatbaarder zijn voor deze zeer ernstige medische aandoening. Wanneer de urinewegen van honden verstopt raken, ontstaat er een snelle ophoping van gifstoffen. Indien onbehandeld, leidt dit tot nierfalen en de dood. Een urinewegobstructie wordt meestal veroorzaakt door een steen die zich in de blaas heeft gevormd en vast komt te zitten in de plasbuis, waardoor urine de blaas niet kan verlaten. De klinische symptomen variëren afhankelijk van de ernst van de blokkade. Honden met slechts een gedeeltelijke blokkade kunnen de volgende symptomen vertonen: Plas regelmatig kleine hoeveelheden urine Het duurt lang voordat ik weer kan plassen Niet in staat zijn om een constante urinestraal te produceren (urineren in druppels) Als de urinebuis volledig geblokkeerd is, kunnen honden last hebben van: Persen om te plassen zonder dat er urine komt Het is lastig om het verschil te zien tussen een urineweginfectie en een gedeeltelijke obstructie, maar uw dierenarts kan het probleem tijdens een onderzoek vaststellen. Zowel gedeeltelijke als volledige urinewegobstructies zijn pijnlijk en zorgen ervoor dat een hond blaft wanneer hij probeert te plassen. Ze kunnen ook onrustig zijn en moeite hebben om een comfortabele houding te vinden als ze liggen, of moeite hebben om op te staan als ze eenmaal liggen. Honden kunnen ook de indruk wekken verstopt te zijn, omdat persen tijdens het plassen en persen tijdens de ontlasting dezelfde houdingen kunnen veroorzaken. De meest voorkomende oorzaak van urinewegobstructies bij honden zijn blaasstenen (nierstenen) die vast komen te zitten in de urinebuis. Er kunnen zich ook stenen in de nieren vormen en vast komen te zitten in de urineleiders, maar dit komt zelden voor. Andere oorzaken van urinewegobstructie kunnen verband houden met spierspasmen in de urethra, ontsteking (zwelling) van de blaas (cystitis), slijmpropjes, prostaatproblemen bij reuen, littekenweefsel, bloedstolsels of bepaalde vormen van kanker. Een obstructie kan ook optreden bij mannelijke honden wanneer het os penis (het bot in de penis waar de urethra doorheen loopt) gebroken is. Bij een volledige obstructie kan de blaas zo sterk opzwellen dat deze scheurt en urine in de buikholte terechtkomt. Honden met een volledige urinebuisobstructie zullen binnen enkele dagen overlijden als de blokkade niet wordt verholpen. Uw hond moet onmiddellijk door een dierenarts worden onderzocht als hij niet kan plassen. Honden met bepaalde medische aandoeningen kunnen een verhoogd risico hebben op het ontwikkelen van nierstenen en een mogelijke obstructie. Yorkshire terriers en schnauzers met een levershunt kunnen stenen vormen door afvalstoffen die niet goed door de lever worden afgevoerd. Dalmatiërs hebben een genetische aanleg voor de vorming van uraatkristallen. Nier-, blaas- en prostaatinfecties kunnen het risico op struvietkristallen en de vorming van nierstenen verhogen. De dierenarts van uw hond of een spoeddierenarts zal een volledige medische geschiedenis opnemen en een grondig lichamelijk onderzoek uitvoeren, inclusief het palperen (aanraken) van de blaas in de buikholte van de hond. Vaak wordt tijdens dit onderzoek een vergrote blaas en zelfs blaasstenen gevoeld. Een rectaal onderzoek is ook belangrijk om stenen in de urinebuis te voelen en bij mannelijke honden kan een dierenarts de prostaat beoordelen. Volledig bloedonderzoek, urineonderzoek en urinekweek moeten worden uitgevoerd om de nieren te beoordelen op tekenen van falen en om een infectie of kristallen in de urine op te sporen. Beeldvorming van de urinewegen is belangrijk om te controleren of een hond een obstructie heeft. Röntgenfoto's en röntgenfoto's met contrastvloeistof zijn zeer waardevol om stenen in de blaas of urinebuis op te sporen. Een echografie van de buik kan ook nuttig zijn om de nieren te beoordelen op stenen of veranderingen zoals tumoren, bloedstolsels of stenen die niet zichtbaar zijn op een röntgenfoto. Met een echografie kan bij mannelijke honden ook de prostaat worden onderzocht om te zien of deze vergroot of afwijkend is. Het ultieme teken van een urinewegobstructie is wanneer een urinekatheter niet van de urethra in de blaas kan worden ingebracht. De meeste, zo niet alle, honden moeten worden verdoofd om een urinekatheter te kunnen inbrengen. Soms kan de dierenarts de steen (of andere oorzaak) met de katheter voelen en vaststellen of er sprake is van een gedeeltelijke of volledige obstructie. Uw dierenarts kan een speciaal contrastmiddel of kleurstof in de katheter brengen terwijl er een röntgenfoto van uw hond wordt gemaakt om te zoeken naar vernauwingen van de urethra die verband kunnen houden met tumoren, bloedstolsels of littekenweefsel. Als er aanwijzingen zijn dat de nieren niet goed functioneren en het kaliumgehalte hoog is, moet een ECG (elektrocardiogram) worden gemaakt, aangezien een hoog kaliumgehalte hartproblemen kan veroorzaken.