Testiculaire degeneratie en hypoplasie

Kleinere testikels dan normaal zijn over het algemeen gemakkelijk te herkennen. Er zijn verschillende aandoeningen die tot deze afwijking kunnen leiden: onderontwikkeling of onvolledige ontwikkeling van de testikels staat bekend als hypoplasie, een onvermogen om op de juiste manier te groeien en/of te rijpen; en degeneratie van de testikels, wat verwijst naar het verlies van potentie na de puberteit. Beide aandoeningen kunnen het gevolg zijn van een afwijking die al bij de geboorte aanwezig was (aangeboren) of van een andere oorzaak die na de geboorte optreedt. De aangeboren vormen houden meestal verband met genetische afwijkingen die van de ouder zijn geërfd, maar kunnen ook het gevolg zijn van iets dat is gebeurd terwijl de pup zich in de baarmoeder bevond, zoals blootstelling aan radioactieve stoffen. Honden van elke leeftijd en elk ras zijn vatbaar voor deze aandoeningen, maar hypoplasie komt het meest voor bij jonge honden en degeneratie vaker bij oudere honden. Naast abnormaal kleine testikels is onvruchtbaarheid het meest voorkomende symptoom van deze aandoeningen. Spermaonderzoek toont meestal een laag aantal zaadcellen (oligospermie) of een volledige afwezigheid van zaadcellen (azoospermie) in het zaadvocht. Honden met deze aandoeningen worden doorgaans bij hun dierenarts aangeboden met de klacht dat ze onvruchtbaar zijn. U dient een volledige, bekende voorgeschiedenis te verstrekken, inclusief eventuele soortgelijke problemen die in voorgaande generaties van de familie van uw hond voorkwamen en eventuele trauma's of verwondingen die het scrotum van uw hond hebben aangetast. Uw dierenarts zal het scrotumgebied grondig onderzoeken en kan direct vaststellen of de testikels een normale grootte hebben of kleiner zijn dan normaal voor het ras, de grootte en de leeftijd van uw hond. Een afwijkende grootte is voldoende reden voor uw dierenarts om verder onderzoek te doen om testikeldegeneratie te onderscheiden van hypoplasie. Een echografie van de testikels wordt meestal gemaakt om de visuele diagnose van kleinere testikels te bevestigen. Uw dierenarts zal ook een spermamonster afnemen voor laboratoriumonderzoek, om te controleren op afwijkende celontwikkeling en om een standaard spermatelling uit te voeren. De spermatelling bepaalt het aantal levensvatbare zaadcellen in het sperma van uw hond. Indien nodig kan er, met behulp van een fijne naald, ook een klein weefselmonster uit de balzak worden genomen om naar het laboratorium te sturen voor verder onderzoek. De behandeling hangt af van de diagnose van de onderliggende oorzaak van de degeneratie of hypoplasie. Hormonale therapie is toegepast bij dieren met deze aandoeningen, met wisselende resultaten. Uw dierenarts zal de mogelijkheden voor de toekomstige vruchtbaarheid van uw hond bespreken aan de hand van de verschillende beschikbare behandelprotocollen, afhankelijk van de uiteindelijke diagnose. Behandeling is niet in alle gevallen mogelijk, maar dit kan niet altijd worden vastgesteld zonder eerst de juiste onderzoeken uit te voeren. Als uw arts vaststelt dat de behandeling een haalbare optie is, zullen vervolgbezoeken onder andere bestaan uit herhaalde sperma-analyses om de effectiviteit van de therapie te evalueren. Er is geen speciale thuiszorg die wordt aanbevolen voor honden met testiculaire hypoplasie of degeneratie. Mogelijk moet u uw hond tijdens de behandelingsperiode voor aanvullend laboratoriumonderzoek laten meenemen, maar dit is volledig afhankelijk van de diagnose die uw dierenarts heeft gesteld en het behandelprotocol dat voor hem is opgesteld. Honden met hypoplasie hebben een kleine kans om ooit vruchtbaar te worden; de kansen zijn iets beter voor honden met degeneratie van de testikels, maar over het algemeen blijft de prognose voor succesvolle voortplanting slecht. In elk geval hangt de prognose af van de onderliggende oorzaak en het succes van de behandeling. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.