Spina bifida

De wervelkolom van een hond bestaat uit vele kleinere botten, wervels genaamd, die met elkaar verbonden zijn door sponsachtige tussenwervelschijven. Samen maken ze beweging mogelijk en beschermen ze het ruggenmerg. Spina bifida is een aangeboren afwijking (aanwezig bij de geboorte) die optreedt wanneer de bovenste delen van deze wervels zich niet sluiten. Hierdoor komen de membranen die het ruggenmerg bedekken, of het ruggenmerg zelf, bloot te liggen. Deze afwijking kan een breed scala aan neurologische problemen veroorzaken, variërend in ernst, zoals het onvermogen om te lopen, te urineren of te ontlasten. Gelukkig komt deze aandoening relatief zelden voor bij honden. Wanneer het zich voordoet, treft het meestal de onderrug. Spina bifida komt vaak voor in combinatie met andere neurologische aandoeningen en wordt meestal duidelijk in de eerste weken van het leven, wanneer pups leren lopen. Helaas worden veel van deze pups, omdat ze een slechte prognose hebben voor een functioneel leven, op humane wijze geëuthanaseerd. De weinigen die niet significant door de afwijking worden getroffen of slechts milde symptomen vertonen, kunnen een relatief normaal leven leiden met slechts kleine ongemakken voor de baas. Symptomen van deze aandoening zijn onder andere: Urine- en/of fecale incontinentie Slecht gebruik van de staart (weinig kwispelen of zwakke staartbewegingen) Hyperesthesie (verhoogde gevoeligheid) en pijn Daarnaast kunnen honden een kuiltje (een kleine, uitwendige, zichtbare verdieping) langs de wervelkolom hebben, dat vaak pijnlijk is bij aanraking. Sommige honden, afhankelijk van de ernst van spina bifida, hebben mogelijk weinig symptomen of neurologische afwijkingen die niet schadelijk zijn voor hun welzijn op lange termijn. Spina bifida ontstaat wanneer weefsels zich niet goed ontwikkelen in de baarmoeder. De precieze oorzaak hiervan is onbekend, maar het kan verband houden met verschillende factoren, zoals blootstelling aan giftige stoffen of bepaalde omgevingsfactoren tijdens de zwangerschap. Andere aangeboren afwijkingen komen vaak voor in combinatie met spina bifida, zoals: Meningomyelocele (uitstulping van de hersenvliezen en/of het ruggenmerg met of zonder vochtophoping) Hemi- of blokwervels (abnormaal gevormde wervels) Hydrocefalie (overmatig vocht in de schedel, wat hersenoedeem veroorzaakt) Dermoïdale sinus (een buisvormige zak die vanuit de huid ontstaat en zich uitstrekt tot in dieper gelegen weefsels) De Engelse bulldog is het ras dat het meest door deze aandoening wordt getroffen, maar het is ook waargenomen bij collies, Engelse cockerspaniëls, Franse bulldogs, Boston terriers, dwergpudels, chihuahua's en dobermanns. Reuen lijken er vaker door getroffen te worden dan teven. Uw dierenarts kan basaal bloedonderzoek aanbevelen, zoals een volledig bloedbeeld (CBC), een screening van de interne organen en een urineonderzoek. De resultaten van deze tests geven een basislijn en kunnen ook helpen om andere aandoeningen uit te sluiten. Röntgenfoto's worden vaak als volgende stap aanbevolen en kunnen helpen bij het identificeren van verwante aandoeningen. Huisdiereigenaren zullen waarschijnlijk worden doorverwezen naar een veterinaire neuroloog voor een MRI-scan, de standaardtest voor deze aandoening. Een CT-scan en een punctie van de hersenvocht (CSF) kunnen ook worden aanbevolen en door deze specialist worden uitgevoerd. Als deze tests niet kunnen worden uitgevoerd omdat er geen MRI-scanner beschikbaar is of vanwege de kosten, kan uw dierenarts een myelogram uitvoeren, waarbij contrastvloeistof in de vloeistof rond het ruggenmerg wordt geïnjecteerd. Deze test is niet zonder risico's voor honden met bepaalde gezondheidsproblemen en vereist narcose. Helaas is deze aandoening chronisch en legt ze een zware last op de baasjes, met een beperkte levenskwaliteit voor de hond. Euthanasie wordt vaak gekozen. Een operatie kan spina bifida bij honden niet genezen, maar kan wel sommige symptomen verlichten en het comfort van de hond verhogen. Een operatie wordt overwogen als de symptomen mild zijn en de hond in goede gezondheid verkeert. Honden met minder ernstige symptomen zijn vaak vatbaarder voor urineweginfecties, huidinfecties en spieratrofie, waardoor frequente controles en vervolgbezoeken nog steeds nodig zijn. Honden hebben vaak medicatie nodig om het handmatig legen van de blaas te vergemakkelijken.