Sjögren-achtige syndroom

Het Sjögren-achtige syndroom is een chronische, systemische auto-immuunziekte die voorkomt bij volwassen honden. Net als de gelijknamige ziekte bij mensen, wordt dit syndroom doorgaans gekenmerkt door droge ogen, een droge mond en ontsteking van de klieren als gevolg van de infiltratie van lymfocyten en plasmacellen (witte bloedcellen die antilichamen produceren). Het wordt ook in verband gebracht met andere auto-immuunziekten of immuungemedieerde aandoeningen, zoals reumatoïde artritis en pemphigus. De onderliggende oorzaak van het Sjögren-achtige syndroom is momenteel onbekend. Er wordt echter gedacht dat auto-antilichamen die het klierweefsel aanvallen een rol spelen. Hondenrassen die gevoeliger zijn voor dit syndroom zijn onder andere de Engelse bulldog, de West Highland white terrier en de miniatuurschnauzer. (Katten lijken dit Sjögren-achtige syndroom niet te ontwikkelen.) Doorgaans beginnen de symptomen van het Sjögren-achtige syndroom zich te manifesteren wanneer de hond volwassen is. Deze symptomen omvatten onder andere: Omdat het zich gelijktijdig ontwikkelt met andere immuun-gemedieerde en auto-immuunziekten, lijkt er een immunologische factor te spelen bij het Sjögren-achtige syndroom. Sommige hondenrassen zijn mogelijk ook genetisch vatbaar voor deze ziekte. U dient uw dierenarts een grondige beschrijving te geven van de gezondheidstoestand van uw hond, inclusief het begin en de aard van de symptomen. Hij of zij zal vervolgens een volledig lichamelijk onderzoek uitvoeren, evenals een volledig bloedonderzoek, een biochemisch profiel en een urineonderzoek. Uw dierenarts kan ook een Schirmer-tranentest uitvoeren om te bepalen of de traanproductie normaal is (0 tot 5 millimeter per minuut). Enkele veelvoorkomende serologische resultaten die worden gezien bij honden met een Sjögren-achtig syndroom zijn onder andere: Vaak gericht op het behandelen van gelijktijdige aandoeningen en het bestrijden van keratoconjunctivitis sicca. Dit houdt in dat er gebruik wordt gemaakt van topische kunsttranen, immunosuppressiva of ontstekingsremmende middelen en topische antibiotica voor secundaire bacteriële infecties van het hoornvlies. Honden die niet goed reageren op deze methoden, hebben mogelijk een operatie nodig. Uw dierenarts zal regelmatig vervolgafspraken inplannen om de voortgang van de hond te controleren en eventuele bijkomende aandoeningen en bijwerkingen van immunosuppressieve medicijnen te behandelen. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.