Pulmonale mineralisatie

Pulmonale mineralisatie wordt gekenmerkt door zowel calcificatie (ophoping van calciummineralen in zacht weefsel) als ossificatie (verbening van bindweefsel, zoals kraakbeen, tot bot of botachtig weefsel) van de longen. Deze aandoening treft over het algemeen oudere honden en kan gegeneraliseerd of gelokaliseerd zijn. Als de mineralisatie discreet is, dat wil zeggen dat deze zich slechts op één plek bevindt, kunnen individuele mineraalafzettingen worden geïdentificeerd. Als de mineralisatie echter diffuus is, zal deze zich over meerdere locaties verspreiden, waardoor het onmogelijk wordt om de individuele afzettingen te identificeren. Pulmonale mineralisatie kan zowel honden als katten treffen. Als u wilt weten hoe deze ziekte katten beïnvloedt, kunt u deze pagina in de PetMD-gezondheidsbibliotheek raadplegen. Honden met longmineralisatie vertonen mogelijk helemaal geen symptomen. Enkele tekenen of symptomen die wel kunnen worden waargenomen zijn: Verkalking kan dystrofisch (degeneratief) zijn, wat optreedt als gevolg van weefseldegeneratie of ontsteking, of het kan metastatisch (overdraagbaar door het hele lichaam) zijn, wat optreedt als gevolg van een stofwisselingsziekte die de afbraak van voedsel en de omzetting ervan in energie beïnvloedt. Verkalking kan ook worden beschouwd als een normaal onderdeel van het verouderingsproces, of bij bepaalde rassen (bijvoorbeeld vroegtijdige verkalking van het tracheale en bronchiale kraakbeen bij chondrodystrofische [dwerg]rassen). Verkalking is vaak geassocieerd met een wond, waardoor de meeste plaatselijke verkalkingen functioneel onbelangrijk zijn. Verbening, ook wel heterotope botvorming genoemd (de abnormale vorming van echt bot in extraskeletale weke delen), kan verschillende vormen aannemen: verkalking van een botmatrix (vormend weefsel) en longverbening in de vorm van kleine, meerdere knobbeltjes. Gegeneraliseerde longmineralisaties van onbekende oorzaak worden bij honden beschreven onder de termen: pulmonale alveolaire microlithiasis of puimsteenlong; bronchiolaire microlithiasis; idiopathische longverkalking; of idiopathische longossificatie. De onderliggende oorzaak van longfibrose is meestal onbekend (idiopathisch). Het kan echter ook te wijten zijn aan: Uw dierenarts zal een volledig lichamelijk onderzoek uitvoeren, inclusief een chemisch bloedprofiel, een volledig bloedbeeld en een urineonderzoek. Uw dierenarts zal een longbiopsie uitvoeren om weefselmonsters uit de longen van uw hond te nemen om te bepalen of er sprake is van verkalking. Er zal ook getest worden op de aanwezigheid van bacteriën en schimmels. Andere diagnostische hulpmiddelen zijn onder andere een röntgenfoto van de borstkas en een CT-scan, zodat uw dierenarts de conditie van de longen en lymfeklieren beter kan beoordelen. Deze hulpmiddelen helpen ook bij het bevestigen of uitsluiten van de aanwezigheid van een tumor of schimmelinfectie. Er zijn medicijnen die ademhalingsproblemen kunnen verlichten, of antibiotica en antischimmelmedicijnen, als uw dierenarts vaststelt dat er sprake is van een gelijktijdige infectie. Als er sprake is van een onderliggende stofwisselingsziekte, zal uw arts ook medicijnen voorschrijven voor de behandeling daarvan. Anders is het enige wat nodig is een rustige en vredige plek waar uw hond kan herstellen. Zoals bij elke aandoening van de luchtwegen is dit een ernstige aandoening. U en uw dierenarts moeten de voortgang van uw hond nauwlettend in de gaten houden. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.