Pulmonale hypertensie

Pulmonale hypertensie (PH) is een aandoening waarbij de bloeddruk in de longen van de hond te hoog wordt. Het komt vaker voor bij oudere honden van kleinere rassen en kan fataal zijn als het niet goed behandeld wordt. Gelukkig komt dit complexe syndroom niet vaak voor. Hoewel het een genetische aanleg kan hebben, is het vaker een secundaire aandoening die het gevolg is van meerdere onderliggende problemen. De longen hebben een ingewikkeld netwerk van bloedvaten, vergelijkbaar met de takken van een boom. Je begint met de grote takken, zoals de longslagader, en waar de takken het dunst worden, veranderen ze in twijgen – dat zijn de haarvaten. In de haarvaten verbinden de kleinste slagaders zich met de kleinste aders. Via de haarvaten vindt de uitwisseling van vloeistoffen en gassen plaats tussen het longweefsel en de bloedvaten. Zuurstofarm bloed uit het lichaam wordt in deze kleine vaten in de longen van zuurstof voorzien. Honden met pulmonale hypertensie hebben een te hoge druk in deze bloedvaten, wat leidt tot een vergroot hart, minder zuurstof in het bloed en mogelijk hartfalen. Pulmonale hypertensie is een verhoogde bloeddruk in de longen, terwijl systemische hypertensie een verhoogde bloeddruk is in de slagaders in de rest van het lichaam. Systemische hypertensie, ook wel hoge bloeddruk genoemd, komt veel vaker voor en beïnvloedt het hele lichaam. Het is gemakkelijk vast te stellen met een bloeddrukmeter, terwijl pulmonale hypertensie alleen de bloeddruk in de bloedvaten in de longen zelf beïnvloedt. Voor de diagnose is geavanceerdere beeldvorming nodig. Pulmonale hypertensie is vaker een secundaire aandoening die ontstaat als gevolg van een onbehandelde onderliggende ziekte. Onderliggende ziekten zoals hartwormziekte en longtrombo-embolie (PTE) kunnen bijvoorbeeld leiden tot pulmonale hypertensie door een obstructie. De longslagaders kunnen verstopt raken door de aanwezigheid van wormen, een bloedstolsel of een tumor, wat leidt tot een verhoogde bloeddruk in de longen. Er zijn veel andere systemische aandoeningen, zoals de ziekte van Cushing, immuungemedieerde hemolytische anemie (IMHA), proteïne-verlies-enteropathie (PLE) of nefropathie (PLN), trauma of sepsis, die er ook toe kunnen leiden dat honden een grotere kans hebben op bloedstolsels die pulmonale hypertensie veroorzaken. Chronische onderliggende longziekten zoals longfibrose, bronchitis, longontsteking of chronische obstructieve longziekte (COPD) kunnen ook leiden tot een verhoogde druk in de longen. Deze drukverhoging is het gevolg van de opbouw van littekenweefsel in de longen, waardoor de bloedvaten en haarvaten vernauwen. West Highland White Terriers zijn gevoeliger voor het ontwikkelen van deze vorm van pulmonale hypertensie. Primaire hartaandoeningen die de rechterkant van het hart aantasten, zoals mitralisklepaandoening of gedilateerde cardiomyopathie, kunnen leiden tot een slechte werking van het hart en een daaropvolgende verhoogde bloeddruk in de longen. Ten slotte kan pulmonale hypertensie worden veroorzaakt door aangeboren shunts in het hart waarmee een hond geboren wordt, of door een idiopathische ziekte – die niet aan een onderliggende oorzaak is gekoppeld. Als er een vermoeden bestaat van pulmonale hypertensie op basis van een voorgeschiedenis van inspanningsintolerantie, hoesten, ademhalingsproblemen of flauwvallen, zal de dierenarts van uw hond beginnen met een grondig lichamelijk onderzoek. Soms kan een dierenarts een ongebruikelijk extra hartgeluid horen tijdens het luisteren naar het hart van de hond, een zogenaamd gesplitst S2-geluid. Uw dierenarts kan ook vocht in de buik (ascites) voelen bij palpatie, ruwe longgeluiden of zelfs cyanose (een blauwe verkleuring) van het tandvlees. Als de dierenarts van uw hond pulmonale hypertensie vermoedt, zal hij of zij waarschijnlijk bloedonderzoek willen laten doen om onderliggende ziekten op te sporen en röntgenfoto's van het hart te maken. Bloedonderzoek, een urineonderzoek en een hartwormtest worden allemaal aanbevolen om primaire ziekten op te sporen die mogelijk tot pulmonale hypertensie hebben geleid. Uitgebreidere tests kunnen ook worden aanbevolen. Uw vaste dierenarts zal uw hond waarschijnlijk doorverwijzen naar een veterinaire cardioloog voor een bevestigde diagnose van pulmonale hypertensie. De eenvoudigste en minst ingrijpende manier om pulmonale hypertensie vast te stellen is door middel van een echocardiogram, een echografie van het hart. Soms kiezen cardiologen ervoor om een rechterhartkatheterisatie uit te voeren, waarbij een lange draad via de halsader naar het hart en de longslagader wordt geleid om de druk te meten. Dit is een meer ingrijpende test en wordt daarom minder vaak uitgevoerd. Patiënten met pulmonale hypertensie worden vaak ingedeeld op basis van de functionele klasse waartoe ze behoren. Dit classificatiesysteem helpt eigenaren van huisdieren de ernst van de pulmonale hypertensie van hun hond te begrijpen en helpt dierenartsen te bepalen wanneer een behandeling moet worden gestart en welke behandeling het meest geschikt is voor de behandeling van de aandoening. Hoe lager het stadiumnummer, hoe minder ernstig de aandoening bij de hond is. Functionele klasse 1: Deze klasse omvat honden met pulmonale hypertensie die geen problemen ondervinden met lichamelijke activiteit en zonder direct ongemak kunnen bewegen. Deze honden kunnen nog steeds rennen, springen en spelen zonder kortademigheid, ademhalingsproblemen of flauwvallen te vertonen. Functionele klasse 2: Deze klasse omvat honden die in rust normaal zijn, maar tijdens inspanning enkele klinische verschijnselen van pulmonale hypertensie vertonen, zoals ademhalingsproblemen, vermoeidheid of flauwvallen. Functionele Klasse 3: Deze klasse omvat honden die niet kunnen bewegen of zelfs lichte activiteiten kunnen uitvoeren zonder ademhalingsproblemen, vermoeidheid, pijn op de borst of zelfs flauwvallen. Functionele klasse 4: Deze klasse omvat honden die zelfs in rust symptomen vertonen. De behandeling van pulmonale hypertensie is gericht op het verminderen van klinische symptomen, zoals inspanningsintolerantie, hoesten, ademhalingsproblemen en flauwvallen. Verschillende medicijnen zijn gunstig voor huisdieren met pulmonale hypertensie, waaronder sildenafil en tadalafil (Cialis), die de slagaders in de longen verwijden om de bloeddruk te verlagen. Bij veel huisdieren met pulmonale hypertensie is er ook sprake van hartziekte. Er zullen waarschijnlijk medicijnen worden voorgeschreven om de progressie van de hartziekte van uw hond te vertragen, zoals pimobendan (Vetmedin) en/of enalapril. Als bij een hond pulmonale hypertensie wordt vastgesteld als gevolg van hartfalen, moet hij mogelijk worden opgenomen in het ziekenhuis en aan de zuurstof worden gehouden totdat zijn toestand stabiel is. Bij hartfalen kunnen medicijnen worden voorgeschreven die vochtophoping in de longen verwijderen, om uw hond meer comfort te bieden.