Overdraagbare venerische tumor

TVT is een overdraagbare vorm van kanker bij honden die zich meestal verspreidt via direct contact met de tumor tijdens de paring. De kans op deze tumor varieert sterk afhankelijk van de geografische locatie. Zo is TVT bijvoorbeeld zeldzaam in het grootste deel van het vasteland van de Verenigde Staten, terwijl het in andere landen, zoals India, veel voorkomt onder zwerfhonden. Honden met deze tumor ontwikkelen pijnlijke bulten die uit de vulva of penis steken. Soms kan deze tumor ook op de neus, mond, ogen of huid worden gevonden als de hond aan de tumor van een andere hond snuffelt of likt. Hoewel het normaal is om ongerust te zijn wanneer u een nieuwe bult op uw hond opmerkt, is het bij TVT (tumor van de dikke darm) doorgaans verstandiger om een afspraak bij de dierenarts te maken dan naar een spoedkliniek te gaan. Als uw hond echter pijn heeft of niet kan stoppen met likken aan de tumor, kunt u overwegen om direct naar een dierenarts te gaan voor verlichting van de pijn. TVT komt wereldwijd voor, maar is het meest wijdverbreid in tropische en subtropische stedelijke omgevingen. Het is een van de slechts drie bekende overdraagbare kankersoorten. De andere twee zijn de Tasmaanse duivel gezichtstumorziekte en leukemie bij veel zeeschelpdieren, waaronder mosselen, oesters en kokkels. Tumoren op de geslachtsdelen kunnen de volgende symptomen vertonen: Uiterlijk van een bloemkoolachtige 'steel' Stevige maar gemakkelijk broze textuur (kan gemakkelijk afgeven of scheuren) Wanneer tumoren zich in de mond of neus bevinden, kunt u naast de knobbeltjes ook het volgende opmerken: Bloed uit de neus (epistaxis) Op de huid ontwikkelen deze knobbeltjes vaak open wondjes en kunnen nabijgelegen lymfeklieren vergroot raken. Overdraagbare geslachtsziekten bij honden worden meestal verspreid tijdens de paring. Hoewel de tumoren vaak op de uitwendige geslachtsorganen worden gezien, kunnen ze ook de inwendige geslachtsorganen aantasten. De kanker wordt gemakkelijker overgedragen tussen dieren als er schaafwonden zijn op het slijmvliesoppervlak van de geslachtsorganen. TVT kan zich ook in andere delen van het lichaam ontwikkelen door sociaal gedrag, zoals het likken of besnuffelen van de tumor van een andere hond. Momenteel is niet bekend uit welk celtype TVT ontstaat. Opvallend is dat TVT-kankercellen minder chromosomen hebben (ongeveer 59) dan normale hondencellen, die 78 chromosomen hebben. Men vermoedt dat de ziekte duizenden jaren geleden voor het eerst is ontstaan bij wolven of wilde honden. Geen enkel ras is er vatbaar voor. Jonge, seksueel actieve (niet gecastreerde of gesteriliseerde) zwerfhonden hebben een grotere kans om getroffen te worden. TVT treft beide geslachten, hoewel vrouwtjes naar verluidt een hogere kans hebben. De tumor wordt meestal vermoed op basis van de voorgeschiedenis van het dier, de locatie op het lichaam en het uiterlijk van de massa. Uw dierenarts zal een diagnostisch monster willen nemen door een objectglaasje tegen de tumor te drukken of een naald in de tumor te steken om wat cellen op te zuigen, waarna de cellen onder een microscoop worden onderzocht. De diagnose wordt gesteld door een klein stukje tumorweefsel naar een referentielaboratorium te sturen voor microscopisch onderzoek. Het nemen van een biopsie vereist sedatie en is meestal een kleine chirurgische ingreep. In het referentielaboratorium kan een kleuringsprocedure, immunohistochemie genaamd, worden uitgevoerd op tumorweefsel om de agressiviteit van de tumor te bepalen. Bij TVT treedt metastase (uitzaaiing naar andere delen van het lichaam) meestal niet op. In gevallen waarin dit vermoed wordt, kan de dierenarts lymfeklierbiopten nemen, röntgenfoto's van de borstkas aanbevelen en een echografie van de buik adviseren. Chirurgische verwijdering van de tumor is een optie als de tumor klein is (minder dan 2 centimeter in diameter) en zich op een toegankelijke plek bevindt. Een operatie is doorgaans geen optie voor grote tumoren, tumoren die de inwendige geslachtsorganen aantasten en/of tumoren die andere gebieden aantasten, zoals de binnenkant van de neus. Bij solitaire tumoren is het injecteren van het chemotherapiemedicijn vincristine in de tumor gedurende één tot vier behandelingen, samen met interleukine-2 (een stof die de interactie tussen witte bloedcellen reguleert), meestal zeer effectief. Eén behandelingscyclus is vaak voldoende.