Neurologische aandoeningen

Het zenuwstelsel van uw hond is het 'controlecentrum' dat alles aanstuurt, van automatische functies zoals ademhaling en stofwisseling tot complexere denkprocessen die uw hond zijn unieke persoonlijkheid geven. Problemen met het zenuwstelsel kunnen variëren van fysieke aandoeningen tot problemen die de cognitie en het vermogen van uw hond om commando's te begrijpen en op te volgen beïnvloeden. Lees verder om meer te weten te komen over het zenuwstelsel van uw hond en hoe u kunt herkennen wanneer er iets mis is. Het zenuwstelsel bestaat uit de hersenen, het ruggenmerg en de zenuwen. Deze organen en systemen werken samen om de algehele fysieke, mentale en emotionele gezondheid van uw hond te reguleren. De hersenen zijn het belangrijkste cognitieve orgaan in het lichaam. Ze zijn verdeeld in drie hoofdregio's: Hersenstam – Regelt essentiële levensfuncties, zoals ademhalen of de spijsvertering, zonder dat je erover hoeft na te denken. De grote hersenen (cerebrum) – hier vindt hoger denkvermogen plaats, zoals leren zitten op commando of zindelijkheidstraining. Het cerebellum regelt alle beweging en motorische activiteit, zoals lopen of springen. Het ruggenmerg verbindt zich met de basis van de hersenen en loopt vervolgens langs de wervelkolom naar beneden, over de rug naar de staart. Het ruggenmerg bestaat uit bundels zenuwvezels die impulsen van en naar de hersenen transporteren. Dit omvat sensorische input vanuit de rest van het lichaam (bijvoorbeeld: Is het warm of koud? Word ik geaaid?) en commando's vanuit de hersenen die beweging en andere fysieke functies aansturen. Het zenuwstelsel omvat alle zenuwen die vanuit het ruggenmerg vertrekken en naar alle delen van het lichaam van de hond lopen. Sommige zenuwen transporteren boodschappen van het lichaam naar het ruggenmerg, zodat deze naar de hersenen kunnen worden doorgegeven en verwerkt. Andere zenuwen transporteren boodschappen van de hersenen met commando's voor het lichaam, zoals blaffen naar een bezorgde buurman of een poot van heet asfalt halen. Het zenuwstelsel van een hond kan worden onderverdeeld in twee afzonderlijke, maar verwante systemen: Centraal zenuwstelsel (CZS) – Dit omvat de hersenen en het ruggenmerg en alle zenuwen daarin. Deze zenuwen kunnen verder worden onderverdeeld in sympathische en parasympathische functies. Het sympathische zenuwstelsel is verantwoordelijk voor alle systemen die verband houden met de 'vecht-of-vlucht'-reactie, waaronder het hart, de bloedvaten, de longen en de spieren. Wanneer een hond een dier ziet dat hij wil achtervolgen, kan zijn sympathische zenuwstelsel geactiveerd worden. Perifeer zenuwstelsel (PZS) – Het PZS omvat alle zenuwen buiten de hersenen en het ruggenmerg. Het wordt vaak gezien als 'rust en vertering'. Deze zenuwen worden actief wanneer een dier ontspannen is, bijvoorbeeld tijdens de spijsvertering. Aandoeningen van het zenuwstelsel kunnen subtiele symptomen veroorzaken, zoals spiertrekkingen of lichte pijn, of ernstige symptomen, zoals epileptische aanvallen of verlamming. Enkele van de vele tekenen die kunnen wijzen op een neurologische aandoening bij honden zijn: Ongebruikelijke, snelle oogbewegingen (nystagmus) Spiertrillingen, -trekkingen of -beven Neurologische aandoeningen worden vaak veroorzaakt door genetische afwijkingen, en sommige rassen zijn er gevoeliger voor. Ze kunnen ook worden veroorzaakt door kanker, trauma en gifstoffen. Hersentumoren kunnen de oorzaak zijn van epileptische aanvallen of gedragsveranderingen bij honden. Tumoren in het ruggenmerg kunnen lijken op een aandoening aan de tussenwervelschijven, met rugpijn en zwakte in de achterhand of problemen met lopen. Het inslikken van giftige stoffen, zoals chocolade en antivries, kan leiden tot epileptische aanvallen, struikelen en coördinatieproblemen. Aanrijdingen of andere trauma's kunnen leiden tot problemen met de hersenen en het ruggenmerg. Hieronder vindt u enkele van de meest voorkomende neurologische aandoeningen bij honden: Tussenwervelschijfaandoening (IVDD) treedt op wanneer het schijfmateriaal in de wervelkolom van een hond begint uit te puilen of te scheuren. Hierdoor wordt het ruggenmerg onder de tussenwervelschijf samengedrukt, waardoor de zenuwen die met het ruggenmerg verbonden zijn, worden beschadigd.