Hypofosfatemie

Bij patiënten die met insuline worden behandeld voor diabetische ketoacidose (een aandoening waarbij het lichaam vetzuren verbrandt en zure ketonlichamen produceert als reactie op een insulinetekort) of die een herstelvoeding met glycolyse (gesynthetiseerde glucose) ondergaan ter behandeling van ondervoeding, kan de resulterende snelle productie van adenosinetrifosfaat (ATP, een nucleotide dat chemische energie binnen cellen transporteert) leiden tot verplaatsing van fosfor vanuit het bloedserum naar de cellen. De resulterende lage fosforconcentratie die wordt veroorzaakt door de verschuiving van fosfor vanuit de extracellulaire vloeistof (de vloeistof buiten de cellen) naar de lichaamscellen kan leiden tot een verminderde intestinale absorptie van fosfor of een verminderde renale (nier) fosforreabsorptie. Indien niet gediagnosticeerd, kan het leiden tot acute extracellulaire hypofosfatemie (een elektrolytenstoornis). Omdat fosfor een belangrijk bestanddeel van ATP is, kan een lage fosforconcentratie in het serum leiden tot ATP-uitputting en cellen met een hoge ATP-energiebehoefte beïnvloeden, zoals rode bloedcellen, skeletspiercellen, hartspiercellen en hersencellen. Een toestand van hypofosfatemie kan ook leiden tot een vermindering van 2,3-DPG in de rode bloedcellen, met als gevolg een verminderde zuurstofvoorziening aan de weefsels. De symptomen komen over het algemeen overeen met de onderliggende ziekte die verantwoordelijk is voor de hypofosfatemie, en niet met symptomen die verband houden met de fosfaatconcentratie zelf. Uw dierenarts zal een grondig lichamelijk onderzoek bij uw hond uitvoeren, waarbij rekening wordt gehouden met de door u verstrekte symptomen en mogelijke aandoeningen die tot deze aandoening hebben geleid. Omdat er verschillende mogelijke oorzaken voor deze aandoening zijn, zal uw dierenarts waarschijnlijk een differentiaaldiagnose gebruiken om de prioriteit van de behandeling te bepalen. Dit proces wordt geleid door een diepgaande inspectie van de zichtbare symptomen, waarbij elk van de meest voorkomende oorzaken wordt uitgesloten totdat de juiste aandoening is vastgesteld en op de juiste manier kan worden behandeld. Er zal een volledig bloedonderzoek worden uitgevoerd, inclusief een chemisch bloedprofiel, een volledig bloedbeeld en een urineonderzoek. Als uw hond lijdt aan ernstige hypofosfatemie, moet uw dierenarts de hond onmiddellijk opnemen voor behandeling. Als de aandoening wordt veroorzaakt door insulinetherapie of intraveneuze toediening van voedingsstoffen en vitaminen, zullen deze behandelingen worden stopgezet totdat er gedurende enkele uren extra fosfaat is toegediend. Bij bloedarmoede kunnen bloedtransfusies nodig zijn. Als uw hond daarentegen slechts een milde vorm van hypofosfatemie heeft, kan hij poliklinisch worden behandeld, zolang zijn toestand stabiel is. Uw dierenarts zal de fosforwaarden van uw hond elke 6-12 uur moeten meten totdat de fosforconcentratie stabiel blijft binnen het normale bereik. Als hyperfosfatemie terugkeert, wordt alle suppletie gestopt en krijgt uw hond intraveneus vocht toegediend totdat de fosforwaarden weer normaal zijn. De nazorg omvat het controleren van de toestand van uw hond op acuut (plotseling en ernstig) nierfalen, een aandoening waar sommige hyperfosfatemische patiënten gevoeliger voor zijn, en het dagelijks controleren van de kaliumconcentratie totdat deze ook stabiel blijft. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.