Heupdislocatie

Het is ontzettend eng als een hond wordt aangereden door een auto, en het laatste waar een baasje aan wil denken. Deze ongelukken zijn echter een belangrijke oorzaak van heupdislocatie bij honden, een aandoening die kan leiden tot aanzienlijke pijn, invaliditeit en een verminderde levenskwaliteit. Lees verder voor meer informatie over heupdislocatie bij honden: hoe het ontstaat, hoe dierenartsen het behandelen en, belangrijker nog, wat u kunt doen om het te voorkomen of om uw pup te helpen comfortabel te herstellen. Een heupdislocatie bij honden, ook wel coxofemorale luxatie genoemd, treedt op wanneer de kop van het dijbeen uit de heupkom (acetabulum) glijdt. Hoewel beide heupen aangetast kunnen worden, komt het vaker voor dat slechts één heup ontwricht raakt. Het heupgewricht is een kogelgewricht dat wordt gestabiliseerd door het ronde ligament, het vezelige gewrichtskapsel en de dorsale rand van het acetabulum, met omringende spieren en ligamenten die extra ondersteuning bieden. Wanneer een van deze structuren scheurt, breekt of beschadigd raakt – vaak als gevolg van een trauma, zoals een ongeluk – ontstaat er instabiliteit en kan de heupkop ontwricht raken. Er zijn drie hoofdtypen heupdislocatie: Craniodorsale luxatie: Het dijbeen beweegt naar voren en omhoog ten opzichte van het gewricht. Dit is de meest voorkomende vorm van heupdislocatie bij honden. Caudodorsale luxatie: Het dijbeen beweegt naar achteren en naar boven ten opzichte van het gewricht. Ventrale luxatie: Het dijbeen beweegt naar beneden ten opzichte van het gewricht. Dit type heupdislocatie komt bij honden uiterst zelden voor. Het heupgewricht is het gewricht dat het vaakst uit de kom schiet bij honden en wordt beschouwd als een chirurgische spoedbehandeling. Veelvoorkomende symptomen van heupdislocatie bij honden zijn onder andere: Verkorte verschijning van het ledemaat Een knakkend of schurend gevoel rond het gewricht Heupdislocatie bij honden wordt meestal veroorzaakt door trauma, zoals een aanrijding, een val van grote hoogte of een gevecht met een andere hond. Hoewel het zelden voorkomt bij jonge en onvolgroeide honden, lopen honden met heupdysplasie of artrose een verhoogd risico. Bij een lichamelijk onderzoek blijkt vaak een afwijkende stand van de heup- en dijbeenderen. Normaal gesproken vormen de botdelen van het bekken en de heup een driehoek. Wanneer de heup verschoven is, verdwijnt die driehoek en vormen deze botdelen een rechte lijn.