Haarballen

Als het onderwerp haarballen ter sprake komt, denken de meeste mensen aan katten. Maar geloof het of niet, honden kunnen ook haarballen krijgen. Haarballen bij honden zijn klitten van haar die zich ophopen in de maag of darmen. Wanneer een hond een haarbal krijgt, kan deze vast komen te zitten in het maag-darmkanaal als hij niet wordt uitgebraakt. Deze haarballen worden bij honden trichobezoars genoemd, waarbij 'trich' haar betekent en 'bezoar' een vreemd voorwerp is dat in de maag of darmen wordt aangetroffen. De grote haarklomp kan niet gemakkelijk door het spijsverteringskanaal bewegen en wordt ofwel uitgebraakt of blijft vastzitten. Elke hond die zichzelf of andere honden likt en verzorgt, loopt risico op het ontwikkelen van een trichobezoar. Een trichobezoar kan een medische noodsituatie zijn als deze de darmwand blokkeert (vast komt te zitten in het maag-darmkanaal). Als uw hond een haarbal heeft uitgebraakt, hoeft u zich minder zorgen te maken als hij eet, niet opnieuw overgeeft en zich verder normaal gedraagt. Als de trichobezoar een obstructie veroorzaakt, wordt dit beschouwd als een medische noodsituatie, omdat honden dan een verminderde bloedtoevoer naar het maag-darmkanaal kunnen hebben en een verhoogd risico op aspiratie (het inademen van maaginhoud) als gevolg van chronisch braken. Symptomen van haarballen bij honden zijn onder andere: Trichobezoars worden het vaakst gezien bij honden met huidaandoeningen die de gewoonte hebben om zichzelf overmatig te verzorgen. Door het overmatig verzorgen en het constant likken/kauwen aan hun vacht, slikken ze te veel haar in. Haar bestaat uit een eiwit genaamd keratine dat niet verteerbaar is. Hoewel kleine hoeveelheden ingeslikt haar via de ontlasting worden afgevoerd, kan het consumeren van grote hoeveelheden haar of het vastraken van haar rond andere voorwerpen (zoals plantenmateriaal of dierenhuid) leiden tot de vorming van trichobezoars. Honden met een middellange of lange vacht lopen mogelijk een groter risico op trichobezoars als ze zich te veel verzorgen, omdat langer haar gemakkelijker in de knoop raakt. Daarnaast lopen honden die hele dieren of karkassen eten het risico op trichobezoars, omdat grotere stukken behaarde huid mogelijk niet goed door het maag-darmkanaal bewegen. Houd uw pup daarom aan de lijn of onder direct toezicht om te voorkomen dat hij dingen eet die hij niet mag eten. Trichobezoars bij honden worden meestal vastgesteld doordat een baasje aan een dierenarts laat zien wat de hond heeft uitgebraakt, of door middel van een diagnostisch onderzoek als de hond tekenen van een gastro-intestinale obstructie vertoont. Als uw hond last heeft van chronisch, intermitterend braken, zal uw dierenarts waarschijnlijk wat onderzoek willen doen. Er zullen röntgenfoto's worden gemaakt om te kijken of er ongebruikelijke gaspatronen zijn. Er zal waarschijnlijk bloedonderzoek worden gedaan om te bepalen of het braken verband houdt met onderliggende orgaanproblemen. Bij chronisch braken kan de dierenarts van uw hond verschillende onderzoeken aanbevelen, waaronder een fecale flotatietest om onderliggende parasieten uit te sluiten, een bariumcontrastonderzoek om de doorstroming van materiaal door het maag-darmkanaal te bekijken, en zelfs geavanceerde beeldvorming, zoals echografie, om eventuele onderliggende aandoeningen op te sporen. Sommige dierenartsen raden mogelijk een voedingsproef aan met hypoallergene of vezelrijke diëten. Trichobezoars in de maag kunnen lastig te diagnosticeren zijn, omdat haar niet gemakkelijk zichtbaar is op röntgenfoto's. Uiteindelijk kan een kijkoperatie aan de buikholte worden aanbevolen als uw dierenarts een vreemd voorwerp in het maag-darmkanaal vermoedt. Laat het uw dierenarts weten als uw hond chronisch aan zijn vacht likt en kauwt. Vertel hem of haar ook of uw hond in het verleden haar heeft uitgebraakt.