Candidiasis

Candida is een type suikerverterende gist dat deel uitmaakt van de normale flora in de mond, neus, oren, het maag-darmkanaal en de geslachtsorganen van een dier. Deze gist is opportunistisch en kan soms beschadigd weefsel van immuungecompromitteerde dieren koloniseren of binnendringen. Candidiasis treedt op wanneer er een overgroei van Candida in het lichaam van een hond is. Deze schimmelinfectie kan honden van elke leeftijd en elk ras treffen, zelfs zonder predisponerende factoren. De infectie kan zich in één specifiek deel van het lichaam voordoen (lokaal) of het hele lichaam koloniseren (systemisch). Beide vormen van de infectie kunnen een hond veel ongemak bezorgen. De aandoening of ziekte die in dit medische artikel wordt beschreven, kan zowel honden als katten treffen. Als u meer wilt weten over hoe deze ziekte katten beïnvloedt, kunt u deze pagina in de PetMD-gezondheidsbibliotheek raadplegen. De manier waarop de symptomen van candidiasis zich manifesteren, hangt grotendeels af van de locatie van de infectie. Bij een oorontsteking is een veelvoorkomend symptoom het constant schudden en krabben aan de kop. Als Candida zich in de mondholte nestelt, is er meestal sprake van abnormale speekselvloed. Bij een infectie van de blaas kan het dier een blaasontsteking (cystitis) krijgen. Ontsteking rondom intraveneuze katheters en voedingssondes, koorts, huidirritatie en open wonden (ulceratieve laesies) zijn ook veelvoorkomende tekenen van candidiasis. De oorzaken en risicofactoren van candidiasis zijn talrijk. Honden met een beschadigde huid, bijvoorbeeld door brandwonden of met afstervend en ontstoken weefsel (necrotiserende dermatitis), lopen een verhoogd risico op deze aandoening. Hetzelfde geldt voor honden met neutropenie, een virale infectie (parvovirus). Enkele aandoeningen die de weg kunnen vrijmaken voor de Candida-schimmel zijn diabetes en urineretentie veroorzaakt door vernauwing van de urineleiders (meestal na een urethrostomie, een kunstmatige opening in de urinebuis om urine door te laten). Honden met een verblijfskatheter lopen ook een hoger risico op candidiasis. De diagnostische procedure voor candidiasis kan op verschillende manieren worden uitgevoerd. Bij laesies wordt een biopsie uitgevoerd om de aanwezigheid van aangetast weefsel te bevestigen of uit te sluiten. Deze biopsie bepaalt of gistorganismen het aangetaste weefsel zijn binnengedrongen. Er wordt ook een urinemonster afgenomen. De aanwezigheid van Candida-kolonies en een gelijktijdige bacteriële infectie in de urinewegen wijst op candidiasis. De urineanalyse toont ook gistvormen of -klonten van myceliumelementen aan. Er wordt een uitstrijkje van het oor genomen en dit wordt gekweekt op de aanwezigheid van Candida. Bij honden met koorts worden de uiteinden van katheters gekweekt op zowel bacteriën als schimmels. Geïnfecteerd weefsel bevat normaal gesproken witte, kaasachtige haarden. In ontstoken weefsel worden bij onderzoek grote aantallen gistorganismen gevonden in geval van candidiasis. De behandeling van candidiasis is grotendeels gericht op het verbeteren en versterken van het immuunsysteem. In het geval van diabetes is het bovendien van groot belang om de complicaties van de aandoening te reguleren en hyperadrenocorticisme onder controle te houden. Als de hond inwendige katheters heeft, moeten deze worden verwijderd. Medicijnen die doorgaans worden gebruikt voor de behandeling van candidiasis worden op de huid of een ander aangetast gebied aangebracht. Nadat de symptomen van candidiasis zijn verdwenen, moet de behandeling idealiter nog twee weken worden voortgezet. Daarna moet een kweek van de geïnfecteerde gebieden worden uitgevoerd om vast te stellen of het dier genezen is. Omdat candidiasis vaak wordt veroorzaakt door een onderliggende ziekte zoals diabetes, is het van het grootste belang dat dergelijke ziekten onder controle worden gehouden. Er zijn momenteel geen bekende preventieve maatregelen. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.