Baarmoederinertie

Uterusinertie is een aandoening waarbij de drachtige teef niet in staat is haar foetussen te baren doordat de baarmoederspieren niet samentrekken en de pups uit de baarmoeder kunnen verdrijven. Het belangrijkste symptoom is het onvermogen om de bevalling op gang te brengen aan het einde van de normale drachtperiode. Vaak is de patiënt helder en alert en lijkt ze geen last te hebben. In sommige gevallen kan de teef één of twee foetussen normaal baren, waarna de weeën stoppen, ook al bevinden zich nog meer foetussen in de baarmoeder. Als uw hond de uitgerekende datum is gepasseerd, of als ze al wel, maar nog niet al haar pups heeft gebaard en de bevalling volledig lijkt te zijn gestopt, moet u een dierenarts raadplegen voordat de situatie verslechtert. Uw dierenarts zal rekening houden met de algemene gezondheid van uw hond en haar eerdere bevallingen. Het eerste lichamelijk onderzoek omvat een beoordeling van de mentale en fysieke gezondheid van uw hond. We zullen haar in een rustige ruimte plaatsen in de hoop dat de bevalling weer op gang komt, zodat deze normaal kan verlopen. Haar rectale temperatuur wordt gemeten, wat helpt bij het vaststellen van het stadium van de bevalling. Bij dieren die bijna gaan bevallen, maar nog geen tekenen van de bevalling vertonen, daalt de rectale temperatuur onder het normale niveau. Als er wel tekenen van de bevalling aanwezig zijn, wordt dit beschouwd als een indicatie voor het begin van de bevalling. Routinematige laboratoriumtests omvatten een volledig bloedbeeld, een biochemisch profiel, elektrolyten en urineonderzoek. Bij patiënten met primaire baarmoederinertie zijn de resultaten van deze tests vaak normaal. Bij sommige dieren kan het biochemisch profiel echter abnormaal lage calcium- en bloedglucosewaarden vertonen. Calcium is essentieel voor een goede samentrekking van de spieren, waaronder de baarmoederspieren. Een laag calciumgehalte in het bloed geeft een indicatie van de richting die de behandeling moet volgen. Indien tijd en middelen het toelaten, zal uw dierenarts het bloedmonster laten controleren op hormoonspiegels, met name progesteron. Als de progesteronspiegel in het serum laag blijft, zal deze bevinding helpen bij het stellen van de diagnose. Uw dierenarts zal ook röntgenfoto's van de buik en/of een echografie maken om het aantal en de positie van de foetussen te beoordelen en hun hartslag te controleren. Afhankelijk van de bevindingen van het onderzoek kan uw dierenarts weeënopwekkende medicatie toedienen of het nodig achten een keizersnede uit te voeren om de pups te verwijderen. Op basis van de voorlopige diagnose worden medicijnen toegediend om de samentrekkingen van de baarmoederspieren te bevorderen. Vaak zijn herhaalde injecties nodig, met continue monitoring om de voortgang van de moederhond in de gaten te houden. Intraveneuze vloeistoffen kunnen ook worden gebruikt om medicijnen en supplementen aan uw hond toe te dienen en haar tegelijkertijd gehydrateerd te houden. Normale calcium- en glucosewaarden zijn nodig voor normale samentrekkingen van de baarmoederspieren. Als uw hond een laag calcium- of glucosegehalte heeft, wordt intraveneuze therapie gestart. Helaas reageren niet alle honden op de medische behandeling. In deze gevallen wordt direct een keizersnede uitgevoerd om stress bij de foetus en overlijden van de pups en de moeder te voorkomen. Uw hond heeft in de periode vlak voor de uitgerekende datum, tijdens en na de bevalling, voldoende rust nodig in een stressvrije omgeving. De algehele prognose, zowel voor de moeder als voor haar jong, is over het algemeen gunstig als er zonder vertraging medische hulp of een chirurgische ingreep wordt toegepast. Meld u aan voor wekelijkse tips en inzichten over de gezondheid van uw huisdier van onze dierenartsen.