Otterhound

Met zijn ruige, warrige vacht lijkt de Otterhound op het eerste gezicht misschien op een straathond, maar hij is een oud en eerbaar ras met een rijke geschiedenis. De Otterhound is een interessante hond om mee te leven, maar zeker geen gemakkelijke.

1.1 Geen trots-van-het-huis ras

Als je met een Otterhound samenwoont, mag trots op een smetteloos huis niet je hoogste prioriteit zijn. De Otterhound is groot, harig, een rommelige eter en drinker, en houdt ervan om nat en modderig te worden. Mensen die met hem leven moeten geduld hebben en een uitstekend gevoel voor humor.

1.2 Sociaal en vocaal

De Otterhound weegt 30 tot 55 kilogram en is daarmee een forse hond. Houd waardevolle spullen buiten zijn bereik, want hij staat bekend als enigszins onhandig. De Otterhound houdt van mensen en andere huisdieren en is goed met oudere kinderen, maar is waarschijnlijk te onstuimig voor huishoudens met peuters. Hij is een goede alarmhond maar geen waakhond. De Otterhound heeft een diepe, indringende stem en is een begaafd communicator die 'praat' met zijn mensen door middel van gemompel, gemopper, gegrom, gekreun en diepe zuchten.

De Otterhound is gemakkelijk in de omgang, maar laat je niet voor de gek houden. Achter die ontspannen uitstraling schuilt een eigenzinnige hond die dingen graag op zijn eigen manier doet.

2.1 Eigenwijs en onafhankelijk

Het trainen van een Otterhound vereist vaardigheid, geduld en creativiteit. Positieve bekrachtiging, vooral met voedselbeloningen, is de beste manier om het hart en de medewerking van een Otterhound te winnen. Verwacht geen blinde gehoorzaamheid, want die zul je bij dit ras niet vinden. Begin met trainen wanneer hij jong is en nog enigszins kneedbaar, houd sessies kort en leuk en vermijd harde correcties.

2.2 Voedselgedreven ontsnappingskunstenaar

Het leven met een Otterhound is een oefening in beveiliging. Otterhonden zijn buitengewoon voedselgedreven en blinken uit in het inbreken in kasten, laden, voorraadkasten, vuilnisbakken en zelfs koelkasten. Ze zijn ook berucht om hun ontsnappingskunsten: ze ontsnappen uit benches, klimmen over babyhekjes en tuinhekken, en gaan door of over hekken. Je hebt een stevig omheind terrein nodig, want een elektronisch ondergronds hek houdt de Otterhound niet tegen.

2.3 Dagelijkse beweging

De Otterhound is van nature kalm maar zeker niet lui. Hij heeft dagelijks een stevige wandeling of (als zijn gezondheid het toelaat) een ren nodig, altijd aangelijnd vanwege zijn sterke neus en jachtdrift. Als je hondensporten met hem wilt proberen, doet hij het goed in behendigheid, rally en vooral tracking.

De Otterhound heeft een ruwe dubbele vacht die water afstoot en een kenmerkende grove textuur heeft. De verzorging is niet bijzonder ingewikkeld maar vraagt wel regelmatige aandacht, vooral rondom de baard.

3.1 Wekelijks borstelen

Borstel of kam de vacht van de Otterhound wekelijks om hem in goede conditie te houden. Volgens de FCI-standaard is de vacht 4 tot 8 centimeter lang en sommige vachten zijn vettiger dan andere. Een Otterhound met een langere, vettige vacht wordt sneller vies dan een met een kortere, minder vettige vacht, dus de frequentie van baden varieert per hond. Sommige Otterhounds hebben maandelijks een bad nodig, terwijl anderen slechts eenmaal per jaar gebaad hoeven te worden.

3.2 Baardverzorging

Ongeacht hoe vaak je hem baadt, plan altijd in om de baard van de Otterhound na elke maaltijd schoon te maken om onaangename geuren te voorkomen. Je zult ook veel tijd besteden aan het schoonmaken van zijn poten, die de neiging hebben om modder en vuil aan te trekken. Maak er een gewoonte van om de poten af te vegen na elke wandeling.

3.3 Goed drogen is essentieel

Wanneer de Otterhound nat wordt, of het nu gaat om een bad, een duik of het schoonmaken van zijn gezicht, zorg er dan voor dat je hem volledig droogt. Dit is vooral belangrijk onder de kin en op andere plekken waar huidplooien zitten, om schimmelvorming te voorkomen.

De vacht van de Otterhound heeft een bijzondere textuur die speciaal onderhoud kan vereisen om in optimale conditie te blijven.

4.1 Strippen van de vacht

Bij sommige Otterhounds moet de vacht een of twee keer per jaar worden gestript om de kenmerkende grove textuur te behouden. Strippen is het proces waarbij dood haar met de hand wordt verwijderd. Vraag de fokker van je hond of dit nodig is en hoe je het moet doen. Het knippen van de vacht maakt hem zachter, wat prima is als je de hond niet laat showen en het verlies van de traditionele textuur niet erg vindt.

4.2 Voorkomen van huidproblemen

Wanneer de Otterhound nat wordt, zorg er dan altijd voor dat je hem volledig tot op de huid droogt. Blijft er vocht achter, vooral in plooien of onder de kin, dan kan dit leiden tot een schimmelachtige geur en pijnlijke, jeukende huidproblemen. Dit vraagt extra aandacht na zwempartijen, wandelingen in de regen en na het baden.

4.3 Overige verzorging

Knip de nagels elke een tot twee weken en houd de oren schoon en droog om infecties te voorkomen. Goede mondhygiëne is ook belangrijk: poets de tanden regelmatig met een door de dierenarts goedgekeurde hondentandpasta voor een goede algemene gezondheid en frisse adem.

De Otterhound heeft een lange en fascinerende geschiedenis die teruggaat tot het middeleeuwse Engeland. Het ras werd specifiek ontwikkeld voor een bijzonder doel: het jagen op otters.

5.1 Bescherming van de visindustrie

In het middeleeuwse Engeland vormden rivierotters een bedreiging voor vissers die met hen streden om vis. Otterhonden werden in groepen ingezet om de otterpopulatie onder controle te houden en zo de visindustrie te beschermen. De vroegst bekende verwijzing naar een 'otter dogge' in Engeland dateert uit 1175. In de veertiende eeuw beschreef jachtmeester William Twici de honden als een ruw soort hond tussen een bloedhond en een terriër.

5.2 Van noodzaak tot sport

De otterjacht ontwikkelde zich van economische noodzaak tot een populaire sport. Koning Jan was een fervent jager met Otterhounds en koningin Elizabeth I was de eerste vrouwelijke 'Master of Otterhounds'. De moderne Otterhound stamt uit de achttiende eeuw en is gefokt uit Bloedhonden, diverse ruwharige Franse rassen zoals de Griffon Nivernais en Griffon Vendéen, en de inmiddels uitgestorven Old Southern Hound.

5.3 Einde van de otterjacht

De otterjacht was jarenlang zeer populair, maar toen de otterpopulatie begon te dalen door watervervuiling, werd het nodig om het ras een nieuw doel te geven. De otterjacht werd verboden in Engeland in 1978 en in Schotland in 1980. Veel roedels werden ontbonden of schakelden over op andere activiteiten. Sindsdien is de Otterhound een zeldzaam maar geliefd gezelschapsras.

De Otterhound is een vriendelijke en baldadige hond met een groot hart. Hij is een grote, ruige teddy van een hond die van mensen houdt en graag het middelpunt van de aandacht is.

6.1 Sociaal maar onafhankelijk

De Otterhound houdt van mensen en andere huisdieren en is goed met oudere kinderen, maar is door zijn grootte en onstuimigheid waarschijnlijk niet de beste keuze voor huishoudens met peuters. Hij heeft een onafhankelijk karakter en vindt het niet erg om af en toe alleen te zijn, zolang hij maar voldoende aandacht krijgt. De Otterhound is een goede alarmhond die je laat weten wanneer er iemand in de buurt is, maar hij is beslist geen waakhond. Wordt hij echter aangevallen, dan verdedigt hij zich met alles wat hij heeft.

6.2 Vocaal en expressief

Wees voorbereid op een hond met een diepe, indringende stem. Hondenliefhebbers vinden het melodieus, maar buren kunnen er minder blij mee zijn als het blaffen niet onder controle wordt gehouden. Het leven met een Otterhound vereist een veilig omheind terrein, want als hij besluit om te gaan jagen, is er geen hek of schok die hem tegenhoudt.

6.3 Voedselliefhebber

Otterhonden zijn dol op eten en blinken uit in het openen van kasten, laden, voorraadkasten en zelfs koelkasten. Ze zijn ook meesters in ontsnappen uit benches en het overwinnen van hekken. Een gezonde dosis humor en een goed beveiligd huis zijn onmisbaar voor elke Otterhound-eigenaar.

De Otterhound is van nature een kalme hond, maar dat betekent absoluut niet dat hij lui is. Hij heeft dagelijks een stevige portie beweging nodig om gezond en tevreden te blijven.

7.1 Dagelijkse bewegingsbehoefte

Geef de Otterhound dagelijks een lange wandeling of, als zijn gezondheid het toelaat, een ren. Houd hem altijd aangelijnd, want zijn sterke neus kan hem op een geurspoor brengen waardoor hij alles om zich heen vergeet. Als je hondensporten met hem wilt proberen, is hij goed in behendigheid, rally en vooral tracking, waar zijn uitstekende neus tot zijn recht komt. Raadpleeg altijd je dierenarts voordat je een nieuw trainingsprogramma start.

7.2 Training met geduld

De Otterhound is eigenwijs en doet dingen graag op zijn eigen manier. Het trainen van een Otterhound vereist vaardigheid, creativiteit en wat sommigen omkoping zouden noemen. Positieve bekrachtiging met voedselbeloningen is veruit de effectiefste methode. Begin met trainen wanneer hij jong is, houd sessies kort en leuk, en vermijd harde correcties. De Otterhound is een gevoelige hond die beter reageert op geduld en beloning dan op strenge commando's.

7.3 Binnen en buiten

De Otterhound is een binnen-buitenhond. Hij moet zeker toegang hebben tot een stevig omheind terrein, maar moet bij zijn gezin zijn wanneer ze thuis zijn. De Otterhound is geen hond voor de kennel of achtertuin, maar een volwaardig gezinslid dat het beste gedijt in de nabijheid van zijn mensen.

De Otterhound kan te maken krijgen met diverse gezondheidsproblemen, dus het is belangrijk om een verantwoorde fokker te kiezen die de ouderdieren uitgebreid laat testen op erfelijke aandoeningen.

8.1 Erfelijke aandoeningen

Onder de gezondheidsproblemen die bij de Otterhound voorkomen zijn heup- en elleboogdysplasie, epilepsie en maagtorsie, ook wel maagkanteling of maagdraaiing genoemd. Maagkanteling is een levensbedreigende aandoening die onmiddellijke veterinaire hulp vereist. Daarnaast komt een mogelijk fatale bloedingsstoornis voor die wordt veroorzaakt door een abnormale functie van de bloedplaatjes.

8.2 Het belang van een goede fokker

Kies altijd voor een fokker die eerlijk en open is over gezondheidsproblemen in het ras en de frequentie waarmee deze in haar foklijnen voorkomen. Vermijd fokkers die beweren dat het ras geen gezondheidsproblemen kent of die geen gezondheidsgaranties bieden. Een verantwoorde fokker investeert in gezondheidsonderzoek van de ouderdieren en is transparant over de resultaten.

8.3 Preventie en vroege signalering

Regelmatige gezondheidscontroles bij de dierenarts zijn essentieel om eventuele problemen vroegtijdig te signaleren. Houd je Otterhound op een gezond gewicht en voorkom overbelasting van de gewrichten. Met goede zorg en aandacht kan de Otterhound een gezond en gelukkig leven leiden tot een leeftijd van rond de twaalf jaar.