Ardense Bouvier

Neem voor het kopen van een Ardense Bouvier altijd contact op met een erkende fokker of rasvereniging. Zo weet je zeker dat de pup gezond is en verantwoord gefokt.

De Bouvier des Ardennes is een middelgrote, robuuste veedrijfhond uit de Belgische Ardennen. Hij is compakt, gespierd en heeft een zwaar botgestel dat groter lijkt dan zijn formaat doet vermoeden. Het ras valt in FCI-groep 1, sectie 2, de veeherdershonden. Hij wordt beoordeeld in zijn natuurlijke houding, zonder dat de handler hem vasthoudt of in een positie plaatst.

Reuen meten 56 tot 62 centimeter op de schoft en wegen 28 tot 35 kilogram. Teven zijn iets kleiner met 52 tot 56 centimeter en 22 tot 28 kilogram. De romp is nagenoeg vierkant: de lengte van schoudergewricht tot zitbeinknobbel is ongeveer gelijk aan de schofthoogte. De borst reikt tot aan de ellebogen.

Het ras is niet gericht op elegantie maar op functionaliteit. Zijn ruige, verwarde vacht, zijn snor en kleine baard geven hem een strenge uitstraling die goed past bij zijn karakter als werkhond. Zowel als veedrijver, bewaker van erf en vee als als alleskunner in het buitenleven is de Bouvier des Ardennes een betrouwbare en effectieve hond met minimale trainingsbehoeften voor maximale inzetbaarheid.

De Bouvier des Ardennes is een hond met veel uithoudingsvermogen en energie. Hij is speels, nieuwsgierig, behendig en sociaal, en zijn belangrijkste eigenschap is zijn aanpassingsvermogen: hij voelt zich op zijn gemak in vrijwel elke situatie. Dit maakt hem uitermate veelzijdig als werk- en gezinshond.

Tegelijk is hij koppig en uitermate moedig als het erop aankomt zijn mensen, zijn bezittingen en zijn territorium te verdedigen. Zijn instinct om kuddes te drijven is diepgeworteld: wanneer hij los loopt, volgt hij zijn baas vaak in bogen en halve cirkels, een gedrag dat direct voortkomt uit zijn erfelijke drijfinstinct.

De Bouvier des Ardennes is zelden stil: als actieve hond heeft hij constant beweging en mentale stimulatie nodig. Hij is geen galloppeur maar kan ogenbliklijk van richting veranderen, ongeacht snelheid of gang. Voor een ervaren hondeneigenaar die hem structuur, werk en beweging biedt, is hij een uitzonderlijk toegewijde metgezel. Timiditeit of luiheid zijn ongewenste eigenschappen bij dit ras. Agressiviteit of nervositeit zijn diskwalificerende fouten.

De Bouvier des Ardennes heeft een compact, vierkant en stevig gebouwd lichaam met een krachtige, korte kop. De schedel is breed en plat, met een bovenste lijn die parallel loopt aan die van de snuit. De wenkbrauwbogen zijn benadrukt door bosachtige wenkbrauwen. De snuit is breed, dik en goed gevuld, duidelijk korter dan de schedel. Lippen en ooglidranden zijn altijd zwart gepigmenteerd.

De oren zijn ongeknip, hoog geplaatst, driehoekig en relatief klein. Rechtopstaande, puntige oren genieten de voorkeur, maar ook oren met licht vooroverbuigende punten of halfstaande oren zijn acceptabel. De ogen zijn middelgroot, lichtelijk ovaal en zo donker mogelijk van kleur.

De vacht is droog, ruw en verwaard, ongeveer 6 centimeter lang over het hele lichaam maar korter en vlakker op de schedel. De ondervacht is zeer dicht en aanwezig in alle seizoenen. Alle kleuren zijn toegestaan behalve wit; veelvoorkomend zijn mengsels van grijs, zwart en fawn, grijs van lichtgrijs tot donkergrijs, of bruinachtige, rode of strogele tinten. Een witte aftekening op de borst of de teentoppen is acceptabel maar niet nagestreefd.

De Bouvier des Ardennes is een van nature geharde en gezonde werkhond die door eeuwen van selectie op werkvermogen in een zwaar klimaat en ruig terrein is gevormd. Zijn kleine en behoedzaam gefokte populatie heeft bijgedragen aan een relatief gezonde genenpool, al maakt de geringe aantallen fokdieren waakzaamheid noodzakelijk voor behoud van genetische diversiteit.

Zoals bij alle middelgrote tot grote honden zijn de volgende aandoeningen aandachtspunten:

• Heupdysplasie dient gescreend te worden bij fokdieren
• Elleboogdysplasie kan voorkomen bij zwaargebouwde rassen
• Oorproblemen zijn mogelijk bij honden met dichte behaarde gehoorkanalen
• Huidirritaties kunnen optreden onder de dichte ondervacht bij onvoldoende verzorging

De gemiddelde levensverwachting is ongeveer 12 tot 14 jaar. Regelmatige dierenartsconsulten, vaccinaties en parasietenpreventie zijn standaard. De FCI schrijft voor dat alleen functioneel en klinisch gezonde honden met rastype worden ingezet voor de fokkerij.

De ruige vacht van de Bouvier des Ardennes is functioneel en vereist regelmatige aandacht. De droge, ruwe topvacht van circa 6 centimeter lang met een zeer dichte ondervacht beschermt de hond uitstekend tegen koude, regen en ruw terrein. Wekelijks doorborstelen voorkomt klitten en verwijdert vuil. De vacht mag niet worden getrimd: alle trimmen is een diskwalificerende fout volgens de rasstandaard. De oren dienen regelmatig gecontroleerd te worden, omdat de behaarde gehoorkanalen oorontsteking kunnen bevorderen.

Wat betreft beweging heeft de Bouvier des Ardennes als echte werkhond veel dagelijkse beweging en mentale uitdaging nodig. Lange wandelingen, apporteerwerk, herding-activiteiten of andere sporten waarbij zijn instincten worden aangesproken passen goed bij dit ras. Hij is niet geschikt voor appartementbewoning zonder voldoende buitenruimte.

Voeding dient afgestemd te zijn op zijn activiteitsniveau. Een eiwitrijke voeding van goede kwaliteit ondersteunt zijn gespierde bouw en zijn energiebehoefte. Tandverzorging en regelmatige nagelcontrole completeren de basiszorg voor dit veelzijdige ras.

De Bouvier des Ardennes wordt al eeuwenlang de koehond van de Belgische Ardennen genoemd en werd altijd geselecteerd op zijn werkvermogen. Zijn naam verwijst naar zijn werkterrein en de activiteit waarvoor hij werd gefokt: het bewaken en drijven van vee in de regio waar hij actief was, niet naar zijn uiterlijk. Het harde klimaat, het zware werk, het moeilijke terrein en de armoede van de streek hebben zijn type gevormd.

Alleen de hardste en meest werkzame honden uit een bewust beperkte populatie werden aangehouden om kuddes te drijven, die in de 19e eeuw bestonden uit melkkoeien, schapen, maar ook varkens en paarden. Vanaf de 19e eeuw werden ze ingezet voor het opsporen van herten en wilde zwijnen, en tijdens beide Wereldoorlogen dienden ze als stropers honden.

Op 27 april 1903 ontdekte professor Reul op de tentoonstelling van Luik een hond genaamd Tom, het eerste exemplaar van het ideale type. In 1913 werd de Societe de Liege voor de verbetering van de veehond opgericht, die een standaard opstelde. De definitieve tekst werd in 1923 door Belgie aangenomen en door de FCI gepubliceerd op 16 juni 1963. Rond 1985 ontdekten cynophilen enkele overlevenden van het ras en rond 1990 begonnen fokkers met een heropbouwprogramma dat uiteindelijk leidde tot de huidige erkende populatie.